Adoptieclub

Iedere supporter heeft soms een dosis no-nonsense voetbalcultuur nodig, ja toch? Adopteer daarom een eerstedivisieclub uit uw regio.

© ProShots

Iedere gezonde voetbalsupporter weet dat zijn eigen favoriete club nooit in alles kan voorzien dat voetbal leuk maakt. Soms wil je voetbal van Europees (of op zijn minst Nederlands) topniveau zien, maar soms ook lekker slecht foebel.

Een gevulde koek en een plastic bekertje koffie uit de thermosfles in de kantine, “anderhalve euro, zellef effe melk en suiker pakke.” Dat gevoel.

Voor die twee uitersten zul je minimaal één keer (en misschien wel beide keren) naar een andere club moeten dan de club waarvan je supporter bent.

Klein en kneuterig

Zelf ben ik Ajacied, dat is nu eenmaal zo gelopen in mijn jeugd, daar doet geen moedertjelief meer iets aan. Zoals de meeste supporters van eredivisieclubs moet ik dus voor voetbal van Europees topniveau het land uit, terwijl ik voor voetbalcultuur van het type klein en kneuterig een kaartje voor een andere club in mijn stad of regio moet kopen.

Geen kwaad woord over onze eredivisie, trouwens. Heerlijke competitie. Qua niveau zit het (zowel sportief als zakelijk) ergens tussen FC Barcelona en Haulerwijkse Boys in (precies goed dus) en zolang er af en toe een speler voorbij komt draven die Leon de Kogel, Kees Kwakman of Ted van de Pavert heet, vind ik het allemaal prachtig.

Dat is een erg onderschat voetbalfenomeen: goede voetballersnamen. Ted van de Pavert is er eentje. Ted van de Pavert! Normaliter heten alleen darters zo: darters die trainen in café Het Flesje en een bijnaam als ‘Terminator’ hebben. Dat er anno 2011 nog jonge voetbalprofs bestaan die Ted van de Pavert heten… ik word daar blij van, al tieft vandaag de hele wereldeconomie in elkaar.

Gjaltema Steigers & Hoogwerkers

Maar toch: soms, als het me zélfs in de eredivisie allemaal te groot en te serieus wordt, moet ik even naar een wedstrijd in de eerste divisie (niks Jupiler League, het is eerste divisie). Ik ben fan van die competitie, met zijn stadionnetjes van drieduizend plaatsen en shirtsponsors als Gjaltema Steigers & Hoogwerkers.

In de eerste divisie kan het voorkomen dat een club zich officieel aansluit bij het initiatief ‘Tegen Het Moderne Voetbal’. Een van Neêrlands tofste cultclubs, Telstar, deed het. Dus niet de supportersvereniging ofzo, maar de club! Tegen het moderne voetbal! Hoe cool ben je dan?

Eigenlijk zou Telstar deze week zeven miljoen seizoenkaartaanvragen moeten ontvangen, maar dat is nu eenmaal niet de realiteit van de eerste divisie. De eerste divisie heeft geen cent te makken: de meeste clubs hebben zo’n beetje hun hele selectie laten vertrekken en zitten nog lang niet aan het minimaal verplichte aantal van zestien contractspelers met een minimumloon.

Arm is sexy

De eerste divisie is arm. Dat is op zichzelf niet erg, want arm is sexy, maar de eerste divisie moet natuurlijk ook weer niet té arm worden, dus laten we nou - als eredivisie-seizoenkaarthouders - met zijn allen afspreken dat we dit seizoen állemaal een keertje bij de dichtstbijzijnde eerstedivisionist of Topklasser gaan kijken (niet allemaal tegelijk, dan schrikken ze zich een hoedje).

(En laten we, nu we het toch over de eerste divisie hebben, ook even héél vurig hopen dat Fritz Korbach, de trainer die álles belichaamt dat zo leuk is aan die competitie, er in slaagt om in de blessuretijd van zijn leven alsnog de hattrick te maken die hij nodig heeft. Een man die voor spelersvrouwen de aanduiding ‘gebakjes’ introduceert, verdient het eeuwige leven.)

Kuuroord

Ik zal ook dit seizoen weer een paar keer vluchten naar mijn adoptieclubje in de eerste divisie. Vroeger was dat Volendam, maar daar is de jansmittifisering me te snel gegaan. Dit seizoen wordt het TATA Steel Stadion van Telstar mijn kuuroord voor voetbalcultuur.

Ik vermoed dat mijn Telstar-behoefte het sterkst zal zijn op vrijdagavonden meteen na Champions League-woensdagen, want die Champions League… ik weet het niet. Een te laag Fritz Korbach- en Ted van de Pavert-gehalte, laten we het daar maar op houden.