Vlaar en de vrouwtjes

Japan is wereldkampioen vrouwenvoetbal geworden na spectaculaire winst in de finale tegen de VS! Maar daar gaat Balgevoel deze week niet over.

© ProShots

Van Jan Mulder mogen we geen flauwe grappen meer over vrouwenvoetbal maken. “Ik merk dat er nog altijd mannen zijn die dertig jaar oude grappen over vrouwenvoetbal maken,” twitterde hij gisteravond. “Sneu.”

Niet grappig

Ik ken helaas geen goede grappen over vrouwenvoetbal, dus ik kan ze hier ook niet reproduceren, maar er serieus over praten, zoals over écht voetbal, lukt me evenmin. Zelfs niet nu de vrouwen hebben laten zien dat ze even goed zijn in penalty’s nemen als mannen.

Vrouwenvoetbal, ik kan er geen moer mee. Ligt het aan mij of is het inderdaad zo dat het niveauverschil tussen de beste mannen en de beste vrouwen bij voetbal veel groter is dan bij hockey, handbal of volleybal?

Fysiek

Ook bij hockey en handbal schieten mannen harder. Zo heeft God dat nu eenmaal bepaald. Het is een kwestie van spierkracht, een kwestie van ‘fysiek’, zoals dat in de sport dan heet. Maar bij vrouwenhockey of vrouwenhandbal heb ik nooit het gevoel dat ik naar een wezenlijk ander spel zit te kijken.

Bij vrouwenvoetbal heb ik dat gevoel wel. De motoriek, de manier waarop ze de duels (niet) aangaan, het (gebrek aan) tactische beheersing… Ik vind het er bizar uitzien, het klopt gewoon niet.

Cola light

Vrouwenvoetbal is net zoiets als cola light: best lekker als je dorst hebt, zolang je het maar niet met echte cola gaat vergelijken. Je kunt het zelfs lékkerder vinden dan echte cola (over smaak valt nu eenmaal niet te twisten), maar één ding staat vast: veel meer dan sinas-light, cassis-light of tonic-light is cola-light een heel ander drankje dan the real thing.

Bij vrouwenvoetbal gaat het allemaal om het spelletje zelf. Er is geen randcultuur. Dat is, denk ik, deel van mijn probleem: ik houd van voetbal vanwege de supporterscultuur, het tribuneleven, het feit dat voetbal echt iets betékent voor mensen, het feit dat voetbalploegen een hele stad, een heel land, kunnen laten janken van blijdschap of ziek kunnen maken van ellende.

Geen gevoel

Bij vrouwenvoetbal voel ik die intensiteit niet en ik voel ook niet dat de mensen op de tribune bij vrouwenvoetbal hem wél voelen. Ik zie bij vrouwenvoetbal wel sportenthousiasme op de tribunes (heel veel zelfs, en steeds meer), maar niets dat groter is of dieper gaat.

Gewoon lekker kijken naar het spel, het op zijn eigen merites beoordelen, gewoon genieten van het enthousiasme, verder geen scherp randje en nooit het gevoel dat deze wedstrijd mensen gek in de kop kan maken, zowel de uitbundige ene als de gevaarlijke andere kant op.

Jan Mulder vindt dat misschien juist fijn, dat vrouwenvoetbal nog zo onschuldig is, zo emotioneel blanco, maar mijn voetbalbeleving slaat ervan dood als bier in een vettig glas. Sorry. Het is niet anders.

Ron Vlaar

Daarom gaat deze column dus níet over vrouwenvoetbal, maar gewoon over Ron Vlaar. Die stap is niet zo heel groot.

Spelersgroepen die trainers ontslaan, het is aardig in de mode aan het raken, en ere wie ere toekomt: Feyenoord is trendsetter. Vraag maar aan Gertjan Verbeek.

Zo’n Vlaar – wat denkt die eigenlijk? Hij had ‘signalen’ opgevangen in de groep, had zijn ploeggenoten vervolgens ‘hele gerichte vragen gesteld en daarop ook hele duidelijk antwoorden gekregen’ en geoordeeld dat ‘we dermate sterke signalen niet links kunnen laten liggen’.

VN-blauwhelm

Alsof hij een VN-blauwhelm was die als belangenloze waarnemer heeft toegezien op eerlijke verkiezingen, in plaats van een aanvoerder die het initiatief nam tot een stemming over trainer Mario Been (wie is voor, wie is tegen?) en bij die gelegenheid zelf tot de tegenstemmers hoorde.

En dan tijdens een persconferentie zeggen dat je verbaasd bent over de gang van zaken en nooit had gedacht dat je, hier op deze persconferentie, over het vertrek van de trainer zou zitten babbelen.

Ze kunnen het mooi vertellen, die voetballers van tegenwoordig. Eén ding moet je die vrouwenvoetbalsters dan weer nageven: ze gedragen zich tenminste niet als ouwe wijven.