De moord op Oranje

Waarom won Engeland na 1966 nooit meer iets? Waarom werd Oranje in 2010 nét geen wereldkampioen? De waarheid ligt nu eindelijk op tafel.

© ANP

Deze zomer is het niet alleen 45 jaar geleden dat The Beatles hun laatste echte live-concert gaven, het is ook 45 jaar geleden dat de Engelse nationale ploeg op Wembley wereldkampioen werd. 1966, West-Duitsland, Geoff Hurst, onderkantje lat, het is allemaal erg lang geleden.

Sindsdien won Engeland niets meer, en hoewel Engelsen rare jongens blijven, die zich pal voor een EK of WK altijd weer vreemde dingen in het hoofd halen, worden de halvegaren die menen dat nieuwe gouden tijden aanstaande zijn inmiddels aardig zeldzaam.

De meeste Engelsen weten wel beter. In het landenvoetbal heb je nu eenmaal niet zo veel aan Russische miljardairs, Arabische oliesjeiks en een publiek dat nooit genoeg krijgt van footie op tv. Voor een succesvolle nationale ploeg heb je talentvolle voetballers met een Engels paspoort nodig.

Droevig zooitje

Het is een hele klus om uit de spelers van de Premier League een Engels elftal samen te stellen, laat staan een góed Engels elftal. Een lichting homegrown toptalent is nergens te bekennen, dus de kans bestaat dat het Engelse keurkorps in de nabije toekomst een nog droeviger zooitje zal zijn dan nu. Ik weet het: het is moeilijk voorstelbaar, maar het is niet uitgesloten.

Wat is er toch fout gegaan, vragen de Engelsen zich af. En wij, betweterige Hollanders, denken dan: tja, dan moet je je competitie of club maar niet verpatsen aan stinkend rijke mensen die schijt hebben aan ‘Het Engelse Voetbal’. Maar dat is natuurlijk veel te simplistisch gedacht.

Iron Lady

Deze week legde Sam Allardyce in de tabloid The Sun haarfijn uit wier schuld het is dat de Engelsen niet meer kunnen voetballen (en die Allardyce is manager van West Ham United, dus hij weet waar hij over praat). Het is, zoals eigenlijk alles wat niet deugt aan Engeland, de schuld van de Britse premier in de jaren 1979-1990: Margaret Thatcher.

Dat zit zo: vroeger kregen Engelse schooldocenten die na hun reguliere lesuren een sportteam coachten daarvoor extra uren uitbetaald. Die regeling werd door de Iron Lady, de koningin van het kapmes, weggesnoeid: er moest bezuinigd worden op zo ongeveer alles, dat kon je wel aan haar overlaten. “Vanaf dat moment zijn de jeugdcompetities vrijwel verdwenen,” zo betoogt Allardyce.

Kat z'n viool

Geen speld tussen te krijgen. Als je van leraren gaat verlangen dat ze na schooltijd voor de kat z’n viool nog even een trainingspak aantrekken, tja, dan houdt het op met het Engelse topvoetbal, dat al bijna dertig jaar achter Thatchers desastreuze politieke besluit aanstrompelt.

Het is een macaber beeld: de trotse nationale voetbalploeg van Engeland, gewurgd door Margaret Thatcher op het sportveld naast de mavo.

Helder

Ik heb eens over de rake observaties van Sam Allardyce lopen nadenken en zie het nu allemaal heel helder.

Wiens schuld is het dat Wesley Sneijder (uit 1984) zo klein is gebleven? Wiens schuld is het dat Arjen Robben (ook uit 1984!) zo’n huilerig bleekneusje is geworden in plaats van een echte vent die op het beslissende moment het hoofd koel houdt? Wiens schuld is het, kortom, dat Oranje opnieuw nét te kort kwam in een WK-finale?

De schuldige kan maar één man zijn: de man die in hun baby- en kinderjaren aan het roer van Nederland stond en onvoldoende geld naar het Groene Kruis en de schooldokter schoof.

Ruud Lubbers. En natuurlijk zijn bezuinigingsstrateeg Onno Ruding. Maar toch vooral Ruud Lubbers, want die was premier. Altijd weer die schofterige politici. Zijn we er toch weer ingetuind.

Abortuswet

Ik lees op Wikipedia dat één van de wetten die het kabinet-Lubbers invoerde in de jaren dat de belangrijkste Oranje-spelers van 2010 werden verwekt, de definitieve abortuswet was.

De Oranje-spits die de winnende goal zou hebben gemaakt tegen Spanje is in 1984 níet geboren dankzij Ruud Lubbers. Onze WK-held van 2010, vroegtijdig afgedreven, geheel legaal.

Dag wereldtitel. Tuut-tuut-tuut, de groetjes van Ruud.