Russische reuring

Vriendschappelijk stroomstootje voor Danko Lazovic, koffertje versgedrukte bankbiljetten voor Ruud Gullit… Lang leve Rusland.

© ANP

Ze hebben op zich wel gelijk hoor, die Nederlandse clubs die er - mede namens hun supporters - over klagen dat ze 80% van hun thuiswedstrijden om 12.30 uur moeten spelen.

Zondag, half één. Kom op nou. Dan loopt de gemiddelde voetbalsupporter nog bierscheten te laten en aan zijn zweterige scrotum te krabben. Profvoetbal om half één is klote, maar hoe gerechtvaardigd de klachten ook zijn: erg sexy is het natuurlijk niet, dat stoffige gezwatel over aanvangstijdstippen.

Wezenlijke zaken

Nee, dan Rusland. Daar wordt tenminste over wezenlijke zaken gediscussieerd. Deze week gaat het over Danko Lazovic. Die kennen we nog wel. Hij speelt bij Zenit Sint-Petersburg en wilde zaterdag, na de 0-2 winst bij Volga Nizhny Novgorod, zijn shirt in het vak met meegereisde Zenit-supporters gooien.

Ah, dacht een plaatselijke M.E.’er, die voor dat vak stond geposteerd: “Ga jij voor mijn neus een beetje blij lopen doen, Petersburgse puntmuts die je d’r bent? Pak aan!” - en bzzzzzt, daar pookte hij Lazovic in de rug met zijn elektrische stroomstootwapen. Gewoon, omdat het kan. Zeker in Rusland.

De stroomstoot bezorgde Lazovic een brandwond. En misschien een hip nieuw kapsel. Zenit heeft een klacht ingediend. De politie van Nizhny Novgorod ontkent uiteraard alles.

Hamvraag: zou zich nog één Rus druk lopen maken over het aanvangstijdstip van die wedstrijd? Dat bedoel ik dus.

Fantasie

Is het belangrijk hoe laat Terek Grozni zijn thuiswedstrijden speelt? Natuurlijk niet. Er zijn te veel andere dingen die je je kunt afvragen over Terek Grozni. De zaak-Gullit! Geweldig. Mijn fantasie sloeg meteen op hol.

Een paar dagen voor de wedstrijd tegen Amkar Perm. Gullit moet bij Ramzan Kadirov komen. Ongemakkelijk glimlachend stapt hij het kantoor van de president binnen. De pipse tolk Tom Sauer verschuilt zich achter Gullits rug.

Kadirov leunt achterover in zijn bureaustoel, handen achter zijn hoofd. Op het bureaublad: een fles wodka, een borrelglas, een mobiele telefoon en een pistool.

“Rudy, Rudy, vriend. Zit, zit. Ga toch zitten.”

Wodka

Kadirov schenkt een glaasje wodka voor Gullit in. Hij brabbelt op gemoedelijke toon. Sauer vertaalt: “Hij zegt dat hij hoopt dat we winnen. Hij hoopt héél erg dat we van Amkar Perm winnen, zegt ‘ie. Hij zou érg teleurgesteld zijn als we niet winnen.”

Kadirov glimlacht naar Gullit en begint met een doekje zijn pistool te poetsen.

Kom daar maar eens om in Nederland: een trainer die een informeel functioneringsbabbeltje heeft met een president wiens naam in verband wordt gebracht met driehonderd moorden en een waslijst aan gevallen van afpersing, intimidatie en marteling.

In Grozni gebeurt tenminste iets. Daar hebben ze niet eens politie met stroomstootwapens. Kadirov schakelt gewoon meteen de Kadyrovtsy in, zijn militie. Prima jongens, maar je moet er geen woorden mee krijgen. Dan mocht je willen dat je er met een lullig stroomstootje af komt.

Niet te benijden

Rudy was zo dom geweest om in een interview te zeggen dat hij, kort samengevat, niet te benijden is. Aankopen die niet door waren gegaan, faciliteiten die niet deugden, nee, deze toptrainer had het opnieuw niet getroffen.

In Rusland roept de clubpresident in zo’n geval meteen even zijn hooggehakte, kortgerokte, platinablonde secretaresse bij zich, om een stukje voor de officiële clubwebsite te dicteren: “’De trainer is, behalve een latente homofiel, ook een eersteklas prutser die vaker in het nachtleven rondstruint dan op het trainingsveld staat."

"Laat die Hollandse bedplasser nou maar blij zijn met zijn baan en hopen dat zijn vrouw en kinderen (adres bekend) niets overkomt.’ Aanhalingstekens sluiten. Heb je dat, Olga? Ja. Mag er meteen op.”

Verse bankbiljetten

Nu is Ruud Gullit weer thuis. Koffertje verse bankbiljetten meegekregen. Hij zal binnenkort wel weer als analist opduiken in een van onze befaamde voetballeuterprogramma’s, bijvoorbeeld om uit te leggen hoe dat nou is, om half één voetballen.

“Ruud, hoe vervelend is dat, qua voorbereiding?”

Dan ben je pas écht niet te benijden, wat mij betreft.