Zorgen over Oranje

Oranje is ons dierbaar, en dan ga je toch lopen piekeren over dat geslijp met die Braziliaanse vrouwen. Balgevoel bezweert de paniek.

© Pro Shots

Jaarlijks reizen horden toeristen naar Rio de Janeiro voor het carnaval aldaar.

We hebben zelf natuurlijk ook carnaval, in Kielegat, Bokkenriek, Oeteldonk en Tullepetaonestad, om maar eens een paar epicentra te noemen, maar Rio schijnt toch wel iets aparts te zijn.

Bijna alle bezoekers keren uitermate positief terug van het carnaval in Rio. Menigeen zelfs seropositief.

Piekeren

Daarom was het plots een confronterende gewetensvraag die de campagne van het Aids Fonds ons de voorbije maanden stelde. Geef maar toe, jullie hebben er ook over liggen piekeren: zouden we nog vertrouwen in ons Oranje-keurkorps hebben als ze binnenkort allemaal hiv-positief blijken te zijn?

Nou, ik wel hoor. Ik ben heel nuchter in die dingen. Als verstandige columnist van deze genuanceerde nieuwssite neem ik graag mijn verantwoordelijkheid door wat broodnodige voorlichting te verstrekken.

Ten eerste: het is niet gezegd dat mensen met het hiv-virus ook aids krijgen. Mocht het hele Nederlands elftal tijdens Euro 2012 over het veld strompelen als Tom Hanks in het laatste halfuur van Philadelphia (wat op zichzelf best mogelijk is), dan is dat dus niet per se het gevolg van wat ze in juni 2011 opliepen in een discotheek in Rio.

Ten tweede: van wat de Oranje-spelers uitvreten op de gewraakte foto’s krijg je niet meteen hiv. Wel gezeik met je vrouw, maar da’s een ander verhaal.

Testikelvermorzelend koel

John Heitinga belde meteen zijn vrouw toen hij in de gaten kreeg dat er compromitterende foto’s waren uitgelekt. Tot zijn opluchting reageerde ze “vrij koel”.

Dat wil ik best geloven. Mijn vriendin zou ook vrij koel reageren. IJzingwekkend, testikelvermorzelend koel. “Niks gebeurd? Nou, dat is me nog eens een geruststelling zeg. Gelukkig maar. Ik spreek jou nog wel als je thuis komt.”

Stukje historisch perspectief: dat Oranje in de WK-finale van 1974 als een stel uitgebluste bejaarden over het veld waggelde, had vast deels te maken met het beruchte gepoedel met naakte dames in het zwembad van het spelershotel (gedonder met het thuisfront, et cetera), maar niet met van die dames overgenomen soa’s.

Flapdrollen

De voornaamste verklaring voor de nederlaag in München is het feit dat het een zooitje onprofessionele, ongedisciplineerde flapdrollen was, dat het niet kon opbrengen om zich tijdens een WK gewoon even níet twee keer een stuk in de kraag te zuipen tijdens een ingelast hosfeest van De Telegraaf.

Oranje was afgepeigerd in de finale. Niks pech, niks onrecht, niks hetze; gewoon zo brak als een hoepel.

(Ik wil daar overigens niet te hard over oordelen. Als ik tijdens een werkreis ongevraagd een optreden van Piet Veerman en The Cats voor mijn kiezen zou krijgen, zou ik me ook volgieten bij wijze van verdoving.)

Kortom: met het hiv-gevaar valt het waarschijnlijk wel mee, maar dat maakt de foto’s uit Rio niet minder schokkend. Het is mij bijvoorbeeld niet meegevallen om te moeten constateren dat Klaas-Jan Huntelaar danst als Edgar uit Debiteuren Crediteuren (Houten Klaas; met recht).

Pieters

Of neem Erik Pieters. Die jongen moet tegen zichzelf in bescherming worden genomen. Kijk die kuiten van zijn danspartner! Als er in de nabije toekomst nog eens een Oranje-speler poedelnaakt en krijsend de gang van een hotel oprent omdat uit de jurk van zijn Braziliaanse verovering een welgevormde, erecte lul tevoorschijn is gekomen, dan weet ik wel wie die speler zal zijn.

Het lijkt me trouwens het beste om Pieters helemaal niet meer op te roepen voor Oranje. Daar zijn voldoende goede redenen voor te verzinnen.

Ze zijn naïef geweest, de jongens van Oranje. Alwéér. In 1974 vergisten ze zich in de Bild Zeitung toen ze met een stel naakte dames in het zwembad sprongen. In 2001 was het een beetje dom om pornoster Kira Eggers te laten strippen in het spelershotel.

Nu verkeken ze zich op de Braziliaanse hiv-hoofdstad. En dat terwijl de Brazilië-deskundigen Alie en Doetie de Vries (Maywood) al in 1981 waarschuwend zongen over de verlokkingen van Rio. De bekende cultureel antropoloog André van Duin schetste zelfs al in 1975 hoe het daar kan lopen: “Je hebt sjans van elke griet, die jouw sambaballen ziet.”

Ze hadden het kunnen weten.