Wij zijn de leukste

Moeten we het spel dat in de eredivisie wordt gespeeld wel met hetzelfde woord blijven aanduiden als het spel in de Champions League-finale?

© ProShots

Sinds ze begin 2007 om onbekende redenen een relatie met mij aanging, verdiept mijn vriendin zich dapper in het voetbalspel. Ze zet nu zelfs wedstrijden aan als ze alleen thuis is. Vaak verbaast ze me met haar opgedane kennis of, zomaar uit het niets, rake analyses.

Bescheiden als ze is, stelt ze me nog wel veel vragen. Zo wilde ze zaterdagavond laat, toen ik vlak na mijn bierwalm thuiskwam, wel eens weten hoe het toch kon dat een buitengewoon slecht elftal als Manchester United de finale van de Champions League heeft kunnen halen.

Oneerlijk

Ik legde haar uit dat het spelbeeld op Wembley vooral veel zei over Barcelona. Dat het gewoon oneerlijk is, zo goed als die zijn. Dat Manchester United in Londen weliswaar 85 minuten hulpeloos achter Barça aandreutelde (jammer voor Edwin; hij komt er wel overheen), maar dat de Engelse landskampioen tegen elke andere tegenstander toch echt wel behoorlijk top is.

“Dus Ajax zou van Manchester United verliezen?”, projecteerde ze mijn uiteenzetting op mijn eigen favoriete voetbalvereniging.

“Ze zouden Ajax doormidden breken als een droge drol”, antwoordde ik.

Ik dacht: laat ik het maar gewoon zeggen zoals het is. Zo’n Rooney alleen al. In Nederland zou hij een rugzakje van de overheid krijgen. Maar we kunnen ons allemaal wel ongeveer inbeelden hoe de gemiddelde eredivisiemandekker zou staan koekeloeren naar zijn doelpunten.

Op een afstandje van een meter of vier, met zo’n verdwaasde overste-Karremans-blik in de ogen: “Gompie. Wat nu?”

Klasseverschil

Het was in veel opzichten best een memorabele finale. Ondanks de sterke openingsminuten van United, waarin ze kennelijk al hun kruit verschoten, en ondanks de gelijkmaker van Rooney, had ik voortdurend het gevoel dat Barcelona maar even gas hoefde te geven om er al tiktakkend nog eentje achter Edje in het netje te leggen.

Het pijnlijk grote klasseverschil maakte de finale uniek, maar daarmee nog niet verrassend. De uitkomst was zelden zo voorspelbaar.

Nee, dan de Nederlandse competitie! Het mag bij vlagen verrekt lastig zijn om je gezicht in de plooi te houden en het allemaal serieus te nemen, bij welke club je ook rondhangt, maar wat hebben we er weer een doldwaze jaargang op zitten.

Ik heb het de voorbije jaren een paar keer stiekem gedacht, maar nu weet ik het zeker: we hebben hier, op het vlakke strookje grond tussen Duitsland en de duinen, de leukste voetbalcompetitie ter wereld.

Wervelende show

In de Jupiler League zagen we de gedoodverfde kampioen een voorsprong van 13 punten verspelen en op de valreep voorrang verlenen aan de enige achtervolger. We zagen een bekerfinale waarin het 2-0 voor de ene ploeg werd, maar uiteindelijk 3-2 voor de andere.

We zagen op de slotdag een underdog landskampioen worden die al minstens driemaal door iedereen was afgeschreven.

We zagen, in de play-offs om het laatste Europese ticket, een ploeg een wervelende show neerzetten in eigen huis (5-1), om vervolgens het tweede duel met 5-1 te verliezen. Totaalstand 6-6, verlenging, penno’s, de hele santenkraam.

En al dat drama werd begeleid door het scheidsrechterskorps dat het verdiende: onnavolgbaar. Niet eens partijdig; gewoon onnavolgbaar. Alleen voor zichzelf begrijpelijk.

Peuk

Theo Janssen met een peuk in de mondhoek. Gertjan Verbeek in een chagrijnige bui. Frank de Boer die over foebel praat. Pieter Vink die in een interview in de derde persoon enkelvoud over zichzelf spreekt en zichzelf Pietje noemt. Woudestein en de Langeleegte. Fanzine De Rat. Telstar. Spakenburg - IJsselmeervogels. Nao veure! Slechte koffie met een gevulde koek.

Toen Manchester United zijn tien aardige minuutjes had beleefd en langzaam maar zeker tot figurant werd gedegradeerd in Barça’s opvoering van Tiki-Taka - The Musical, constateerde ik dat ons voetbal niets, maar dan ook helemaal niets meer heeft uit te staan met het voetbal dat in de finale van de Champions League gespeeld wordt.

En dat ik het best vind zo.