Wij, kampioenen

Ajax is geen topclub meer die kampioen worden normaal vindt. We zijn gewoon intens blij, zoals Twente dat vorig jaar was, ongeveer.

© ANP

Balgevoel is een ‘clubonafhankelijke’ voetbalcolumn over de periferie van het voetbalwereldje: niet te betogend, niet te serieus. Ik schrijf Balgevoel als liefhebber van voetbalcultuur.

Natuurlijk heb ik wel een favoriete club: Ajax. En dus heb ik vannacht weinig geslapen. Ik ben moe en heb een kater. En ik ben blij. Dolgelukkig. Trots. Want ik ben kampioen. Ook dát is Balgevoel.

Was Ajax dit seizoen de beste club van Nederland? Welnee. De wedstrijden van Ajax waren vaker saai en slecht dan enerverend en goed. De meest complete ploeg van de eredivisie was FC Twente.

Armoede

Is Ajax een kampioen van de armoede? Vind ik wel. Vorig seizoen kende de eredivisie drie ploegen die waardige kampioenen zouden zijn geweest; dit seizoen wat mij betreft niet één.

Is Ajax er nu bovenop? Beslist niet. Het kwartje is de goede kant opgevallen, maar zelfs in de beslissende weken (NEC uit, Heerenveen uit) voetbalde Ajax nog zó slecht en slap dat ik niet de illusie heb dat het vanaf nu op rolletjes zal gaan.

Het is een ongelooflijk verhaal. In november al kansloos, trainerswissel, Cruijff-revolutie, bestuurlijke chaos, rollende koppen, mediaoorlog. Beste speler verkocht; zijn vervanger aan het muiten. Keeper geblesseerd. Geen spits. Negen basiskrachten uit de jeugdopleiding.

En het vervolgens flikken, in een sterk, vurig slotgevecht. Je moet wel heel veel last hebben van ongerichte hoofdstadhaat en Ajax-aversie om dat géén mooi verhaal te vinden.

Schandalig bejegend

Ik gun het Frank de Boer, de sympathieke, jonge trainer. Ik gun het voorzitter Uri Coronel en algemeen directeur Rik van den Boog, die het beter hebben gedaan dan velen wensen te zien en die (wat je verder ook van ze mag vinden) schandalig bejegend zijn door de krant die kennelijk niet alleen tíjdens de oorlog fout was.

Ik gun het de spelers. Prima jongens. Maar het meest gun ik het de aanhang. Ik heb er nooit over willen zeuren (hoge bomen vangen nu eenmaal veel wind) en natúúrlijk lopen er bij Ajax klierige spuugpetjes rond, maar de ‘goede’ Ajacieden hebben de laatste zeven jaar veel onterechte shit over zich heen gehad.

Nepsupporters

Gloryhunters werden we gevonden, hoe weinig glory er ook te hunten viel. Nepsupporters. Bioscooppubliek in een kille, betonnen snelkookpan. We zijn uitgelachen en gehaat. Wie in pakweg 2005 toe durfde te geven dat hij Ajacied was, werd aangekeken alsof hij opbiechtte dat hij dagelijks ontbeet met een bord hondenpoep.

Maar wij bleven. Elk seizoen 40.000 seizoenkaarthouders, en het verloop was vrij klein. Elke uitwedstrijd een vol uitvak. De gemiddelde Ajax-seizoenkaarthouder heeft zijn seizoenkaart een stuk langer dan die van FC Twente of AZ. Alsof aan díe clubs in goede tijden geen sliert gloryhunters komt te hangen.

De sfeer in de ArenA is de laatste paar seizoenen met sprongen vooruit gegaan. Gisteren was hij onvergetelijk.

Mediabijnaam

De gemiddelde Ajax-supporter in mijn kennissenkring walgde zelfs van kreten als ‘wij zijn Ajax, wij zijn de beste’ toen ze feitelijk juist waren. Nu krijgen we dat soort tekst onze bek niet uit. Want we zijn niet de beste; we zijn niet eens echt goed. Godenzonen? Een mediabijnaam. Op de tribune nooit gehoord.

We zijn supporters van een gevallen topclub, en we weten het. Een deel van de oude Ajax-cultuur is ons door de vingers geglipt, en dat doet pijn. We voelen ons al lang niet meer beter dan een ander. Ajax is de arrogantie voorbij.

Tranen

Volgend seizoen pakt PSV misschien weer de titel, want de sterkste Nederlandse club van de laatste decennia implodeert echt niet zomaar. Of misschien slaat Twente terug, de nieuwe topclub waarvoor ook in Amsterdam bewondering bestaat.

Na afloop van Ajax – Twente kwam ik een Ajacied tegen die ik al bijna twintig jaar tegenkom in de stadions. Hij had tranen in zijn ogen; mij schoot ook een brok in de keel. We keken elkaar aan, omhelsden elkaar, zeiden gewoon even niets.

Ajacieden zijn net mensen, soms.