City en Oasis

Sinds Oasis uit elkaar is, gaat het goed met Manchester City, constateerde supporter Liam Gallagher. Maar band en voetbalclub hebben misschien meer gemeen dan hij denkt.

© ANP

Begin 2010 deed Liam Gallagher, ex-frontman van de in augustus 2009 uiteengevallen rockband Oasis, een opvallende constatering over zijn favoriete voetbalclub Manchester City: “Toen Oasis zijn piek beleefde, in 1996, was City shit. Nu Oasis uit elkaar is, spelen ze plotseling goed.”

Liam-logica. Het verklaart meteen waarom de Oasis-broertjes Liam en Noel Gallagher elkaar tijdens de gloriejaren van hun band zowat de hersens insloegen: ze wisten dat ze, door succes te hebben, hun cluppie de goot in hielpen.

Clubliefde, feitelijk. Ik snap dat wel.

Frappant

Frappant is het wel: Oasis viel uiteen toen City net voor ruim 100 miljoen pond boodschappen had gedaan op de transfermarkt en zich opmaakte voor een bestorming van de top. Dat kon allemaal dankzij sjeik Mansour bin Zayed Al Nahyan en zijn Abu Dhabi United Group, die de club in augustus 2008 kocht.

Er kwam meer dan een dozijn peperdure spelers bij: Robinho, Roque Santa Cruz, Kolo Touré, Emmanuel Adebayor, Nigel de Jong, Carlos Tévez en afgelopen zomer Jérome Boateng, David Silva, Mario Balotelli en nog een paar.

De club werd er niet Engelser op, ging wel beter presteren, maar ook weer niet zo goed als (gezien het vrijwel onbeperkte Arabische budget) gehoopt was: vorig seizoen vijfde, dit seizoen vierde, maar écht in zicht kwam de landstitel niet.

Glans verloren

De eerste echte prijs kan pas nu gepakt worden: de FA Cup, die weliswaar nog altijd veel prestigieuzer is dan de KNVB-beker bij ons, maar toch wat glans heeft verloren. Wat winst in de finale tegen Stoke City vooral cachet zal geven, is het feit dat dit weekend, in de halve finale, aartsrivaal Manchester United werd uitgeschakeld (1-0).

Eerlijk gezegd valt het me allemaal een beetje tegen van de City-fan Liam Gallagher.

Manchester City gold altijd als de ‘mensenclub’ van Manchester, een club die nooit iets won en de reputatie had zichzelf vaak in de voet te schieten, maar waar het voetbal nog leuk was, anders dan bij het humorloze megabedrijf United. Naar United komen dagjesmensen uit het hele land; City was de club van Manchester, de club waar ze nog om eigen falen konden lachen.

Poenerigheid

Nu heeft City zich verpatst aan een Arabische sjeik, gaat de club volop mee in de poenerigheid die in de Premier League gebruikelijk is en brengt de club een vreemdelingenlegioen in het veld waar geen Mancunian zich nog in herkent. En is er na drie seizoenen nog altijd niets gewonnen.

Op de site van het toonaangevende voetbalblad When Saturday Comes verscheen onlangs een kalm betoog van een supporter, waarin je tussen de regels niettemin veel ingehouden emotie voelt.

Manchester City is niet charmant en sympathiek meer, zo betoogt hij, en het wordt tijd dat daar eens een echte prijs tegenover komt te staan, want anders hebben we geen prijzen én zijn we de club kwijt. Dubbel de lul: het is een gevoel dat ik, als Ajacied, wel enigszins herken.

Boboboxen

Liam en Noel zijn allebei nog regelmatig te gast in het City Of Manchester Stadium, alleen nooit meer samen, want sinds de breuk spreken ze elkaar niet meer. Als ze er zijn, zitten ze in chique boboboxen. In januari doken nog beelden op van Liam bij City – Leicester, in de FA Cup.

De ontwikkeling van Manchester City is helemaal niet het spiegelbeeld van die van Oasis, bij nader inzien. Ze waren allebei in 1996 toffer, en gingen allebei in 2008 en 2009 langzaamaan naar de kloten.

Toen ik Liam Gallagher in januari interviewde over zijn nieuwe band Beady Eye kon ik het niet laten om, aan het einde, die gedachte toch even aan hem voor te leggen. Hij ging er niet op in, maar koos voor de tegenaanval.

“Wat is jouw club dan, man?” vroeg hij.

“Ajax,” zei ik.

“Die spelen in het rood,” zei Liam. “Ik haat alle clubs die in het rood spelen. Fuckin’ all of ‘em.”

Geruststellende gedachte: Liam is nog Liam. Meer dan City nog City is, vrees ik.