Louis is moe

Louis van Gaal mag waarschijnlijk blijven bij Bayern, maar het blijft zorgwekkend hoe kalm en begripvol hij reageerde op vragen over zijn positie.

© ANP

Eerlijk gezegd zag ik de persconferentie al helemaal voor me (Sehr geehrte Damen und Herren der Presse. Gratuliere. Ich gehe!), maar nee.

De clubleiding van Bayern München schijnt te hebben besloten dat een trainerswissel ongewenst zou zijn met de beslissende Champions League-kraker tegen Inter voor de deur.

Weliswaar zweeg de officiële website maandagochtend nog in een stuk of vijf talen, maar laten we het maar aannemen: Louis van Gaal mag blijven, voorlopig althans, ondanks drie nederlagen op rij en ondanks het feit dat het er nu wel erg op begint te lijken dat Bayern zich niet gaat plaatsen voor de Champions League.

Deemoedige indruk

Het is een verrassend besluit, want voor het weekend leek Van Gaal er zélf niet eens meer in te geloven. Hij leek al te berusten, maakte in de vraaggesprekjes een haast deemoedige indruk - en ik hoef niet uit te leggen dat dat niet ‘des Van Gaals’ is.

Meneer Van Gaal, realiseert u zich dat uw positie ter discussie staat, vroeg een dappere verslaggever, in de aanloop naar het uitduel bij Hannover 96.

Ooit was het, na zo’n vraag, zaak om je microfoon te laten vallen en zo snel mogelijk naar de dichtstbijzijnde atoomvrije schuilkelder te sprinten, om daar - diep ineengedoken - te wachten tot het van het plafond niet langer kalkschilfers regende.

Veilig heenkomen

Van Gaal bood je altijd wel voldoende tijd om een veilig heenkomen te zoeken. Zo sportief was hij dan ook wel weer. Hij ontplofte nooit meteen.

Eerst verstarde hij, daarna zag je de ergernis als een paarsrode vloeistof bezit nemen van zijn gezicht, daarna pakte hij zijn glas water, nam hij een slokje en zei hij, zo bedaard mogelijk, iets in de trant van “dat is een suggestieve vraag” of “go home to your country.” Pas dáárna begon de voorstellling.

Maar nu ging het heel anders. Net toen de dappere journalist zich bevend van angst uit de voeten wilde maken, zei Van Gaal: ja, ik weet dat ik onder druk sta.

“Maar ik heb altijd de steun van het bestuur gehad. Zij bepalen wanneer ze die steun intrekken. Ik ben niet in de positie om te praten over mijn toekomst bij Bayern.”

Van opwellende razernij geen spoor.

Einde van loopbaan

In een ander vraaggesprek maakte hij het nog bonter: “Ik kan ermee leven. Zo werkt dat in het voetbal. Ik ben zo langzamerhand aan het einde van mijn loopbaan. Voor de overige leden van onze technische staf vind ik het erger. Die hebben nog langer te gaan in het vak.”

Dat was nog vóór Hannover - Bayern, maar Louis klonk alsof hij zijn ontslag al bijna geaccepteerd en verwerkt had.

Bij zijn aantreden in 2009 vertaalden veel Duitse kranten en tijdschriften de welbekende ‘greatest hits’ van Louis van Gaal in het Duits. “Bin ich so schlau, oder sind Sie so dumm?” (uiteraard), maar ook: “Nimm doch keine Fotos von mir, wenn ich meine Nase berühre. Du machst das immer, nur um in der Zeitung ein Foto zu drucken, wie ich meine Nase berühre.”

Klinkt allemaal geweldig, in het Duits (nog eentje dan: “Publikum: plus-plus, Presse: minus-minus!”), en daarom vinden we het stiekem allemaal een beetje jammer dat er maandag geen Van Gaal-afscheidsvoorstelling in het Duits zal plaatsvinden. Als het om Van Gaal gaat, zijn we allemaal een beetje ramptoerist.

Verdriet

Ik ook, maar ik merkte dit weekend dat het me toch ook een beetje verdriet deed, die begripvolle gelatenheid. Ik dacht: meneer Van Gaal, bent u soms moe? U gaat me toch niet vertellen dat u uw eeuwige kruistocht tegen suggestieve vraagstelling werkelijk gestaakt hebt?

Het lijkt er een beetje op. Dat verklaart niet alleen waarom Louis van Gaal zo kalm reageerde; het verklaart misschien ook wel waarom Bayern München überhaupt driemaal op rij verloor.

Louis van Gaal die de woede voorbij is… het voelt als het einde van een tijdperk, zelfs al mag hij bij Bayern doorgaan. Ik hoop dat ik het mis heb. Hij is pas 59. Laat het niet waar zijn.