Super Sunday

Mooi voetbal is leuk, maar gemene wedstrijden kunnen dat ook zijn. De voorbije voetbalweek had het allemaal in zich, met dank aan onze Nederlandse topclubs.

© ProShots

Het zal kort na zijn definitieve afscheid als voetballer zijn geweest dat ik een documentaire over Marco van Basten zag. Het interview spitste zich al snel toe op het onderwerp 'gemeen spel'.

De interviewer stelde zijn vragen op ernstige, invoelende toon, want Van Basten, de Gracieuze, was immers arbeidsongeschikt geschopt door lompe verdedigers. Dit moest voor hem een erg pijnlijk onderwerp zijn: brekende stem, misschien een traan, wat ging zijn antwoord brengen?

Twinkelen

Niets van dat alles. Marco's ogen begonnen ondeugend te twinkelen. Hij biechtte op dat hij het altijd wel mooi vond wanneer de messen werden geslepen. Dan voelde hij zich serieus genomen, zei hij, terwijl in een fragment te zien was hoe hij met zijn noppen op de tenen van de Duitser Jürgen Kohler ging staan.

Wanneer een verdediger op een onbewaakt ogenblik Marco's balzak uitkneep als een half limoentje boven een gebakken schol, dacht Marco: aha, prima, dan gaan we op díe toer. En dan gingen alle registers open. “Eerlijk gezegd gedijde ik daar wel goed bij.”

Thuis zat ik op de bank te hupsen van instemming, want ja, ja, I plead guilty: eerlijk gezegd vind ik het als kijker soms ook wel mooi, zo’n wedstrijd die gemeen wordt en overkookt.

Soort oorlog

Zo’n escalerende wedstrijd ontstijgt het niveau van een potje voetbal: van een spelletje wordt het een echt gevecht, een soort oorlog - en dus een confrontatie van een hoger soort, waarin winnen belangrijker is dan bij een spelletje, en verliezen erger. Het zal wel heel fout van me zijn, maar ik kijk daar soms graag naar. Niet elke week, maar af en toe.

Op dat vlak was gisteren met recht 'Super Sunday': kloteweer, verregende chagrijnige koppen op de tribune, fouten van scheidsrechters, veel spanning, tamelijk slecht voetbal en een winkelwagen vol onvriendelijkheid.

Ola Toivonen plantte tijdens PSV - Ajax zijn elleboog in het gezicht van Jan Vertonghen. Het slachtoffer stompte op zijn beurt Marcelo. Scheidsrechter Eric Braamhaar zag het weer eens niet.

Bovenkruier

Ondertussen, in Alkmaar, haalde Douglas uit naar Pontus Wernbloom. Ernstig genoeg voor rood, en om dat extra te illustreren, stortte Wernbloom ter aarde alsof hij door een meteoriet ter grootte van een flink hunebed was geraakt, of door een wiek van een Oud-Hollandse bovenkruier in vol bedrijf.

Scheidsrechter Bossen raakte de kluts kwijt en begon te schipperen en te compenseren: rood voor Nick Viergever terwijl het geen rood was, en omdat Bossen dat zelf ook wel voelde dus géén penalty voor Twente, terwijl het er wél een was (achterliggende gedachte: hoor eens, ik heb er net een AZ'er uitgestuurd om het goed te maken met jullie, maar ik blijf niet bezig).

Erg onsympathiek allemaal. Spelers over de rooie. Lelijke spreekkoren uit het Twente-vak. Wedstrijd stilgelegd op verzoek van AZ. De van razernij uit hun kassen puilende ogen bij Michel Preud'homme (wat kan die eng kijken!). En na afloop de kernachtige analyse van Theo Janssen, die de hoop uitsprak dat Bossen zelf ook wel wist dat hij heel slecht had gefloten.

Boeiend

Ze moeten allemaal geschorst worden, daar niet van, maar boeiend was het wel. Het was duidelijk dat de betrokkenen het heel erg belangrijk vonden om een goed resultaat te behalen, en dat gevoel mis ik wel eens wanneer dat Hollands-christelijke ‘moge de beste winnen’-sfeertje de kop op steekt.

De bovenste plaatsen in de Nederlandse eredivisie waren zondag even belangrijker dan al het andere wereldnieuws samen - en dat gevoel wil je toch hebben tijdens ‘Super Sunday’?

We krijgen niet louter grimmigheid voorgeschoteld. Op ons eigen Nederlandse niveautje (ergens ter hoogte van de laatste 32 in de Europa League) demonstreerden PSV, Twente en Ajax een paar dagen eerder dat ze best aardig kunnen ballen. Beter dan de koplopers van Frankrijk en België of een Russische topclub.

Af en toe aardig voetbal, af en toe een loopgravenoorlogje. De beste clubs van Nederland serveerden ons deze week een delicaat mengsel van die twee. Ik ken voetbalpuristen die het een weerzinwekkend brouwsel vonden, maar mij smaakte het wel.