Spanjolen schoppen ook

Zullen we die paar rotschoppen tijdens de WK-finale van 2010 een mooi plekje in de geschiedenisboeken geven, naast de beroemdste beelden van Coen Moulijn?

© ANP

Door Menno Pot

Transfergeruchten boeien me niet, en zo kan het gebeuren dat de winterstop tot dusver maar twee voetbalnieuwtjes opleverde die me aan het denken zetten.

Nieuwtje 1: Coen Moulijn is op nieuwjaarsdag getroffen door een herseninfarct waarvan de exacte ernst nog duidelijk moet worden.

Nieuwtje 2: de Spaanse bondscoach Vicente del Bosque heeft in een gesprek met Bert van Marwijk, opgetekend door De Telegraaf, toegegeven dat ook Spanje hard speelde in de WK-finale en dat Nederland in de tweede helft had kunnen winnen.

(Mijn eerste gedachte: elke Nederlander die zich na de finale niet blind liet meeslepen door dat zwaar overspannen ‘Oranje was de antichrist’-sfeertje had dat natuurlijk al tijdens de finale gezien. Daar hebben we geen sportieve biecht van een of andere Spanjool voor nodig. Maar vooruit: toch sympathiek van ‘m.)

Omarmen

Zomaar twee nieuwtjes. Op het eerste gezicht hebben ze niets met elkaar te maken, maar hoe langer je erover nadenkt, hoe inniger ze elkaar omarmen.

Coen Moulijn was een groot voetballer. 487 duels in Feyenoord-1. 38 in Oranje. De Europacup I én de Wereldbeker gewonnen. Maar toch: in het beroemdste, meest vertoonde beeldfragment met hem in de hoofdrol is Moulijns klassieke, vloeiende passeerbeweging achteraf niet meer dan een detail, een voetnoot bij wat daarna kwam.

Voor mensen die Moulijn nooit een hele wedstrijd hebben zien spelen, zoals ik, is dát beeld, van 8 september 1965, het beroemdste Moulijn-beeld: Coen die de achtervolging inzet om wraak te nemen op de Real Madrid-eikel die hem neerschopte, daarbij geassisteerd door zijn ploeggenoten, wat suppoosten en een deel van het publiek. Prachtige beelden, als ik eerlijk ben.

Wie aan Coentje zat, die zat aan heel Rotterdam en wie zo nodig wilde schoppen, kon d’r eentje retour krijgen (en met ‘eentje’ bedoelen we: eentje van Coen zelf, daarna eentje van elk van zijn tien ploeggenoten en tot besluit eentje van elk van de 62.610 toeschouwers).

Afschuwelijk

Iedereen kent het klassieke commentaar: “Coen, Coen, beheers je, alsjeblieft! Jongens, jongens, dit kan toch niet, dit kán toch niet, wat een afschuwelijke vertoning! Wat een afschuwelijke vertoning is dit. O, dit is ontzettend, dit is werkelijk ontzettend.”

Feitelijk gebeurde tijdens de WK-finale van 2010 hetzelfde: Spaanse favoriet met heel veel kwaliteit tegen een Nederlandse underdog met wat minder kwaliteit. Hoogspanning erop, er deelt er eentje een schop uit (Van Persie aan Capdevila), er geeft er eentje een schop terug (Puyol aan Robben), de messen worden geslepen en voor je het weet heb je een schoppartij.

Kan gebeuren. Sterker, het is een van de redenen waarom ik voetbal tof vind maar korfbal geen reet aan: rond een voetbalveld hangt altijd een soort explosiegevaar. De vlam moet niet wekelijks in de pan slaan, maar het gevoel dat het kán gebeuren, en af en toe ook gebeurt zonder dat het nou meteen tot hevige rellen en afgebroken wedstrijden leidt… ik vind het wel mooi, eerlijk gezegd.

Over dat Moulijn-handgemeen hoor ik mensen meestal vrij liefdevol spreken. Ik heb in elk geval nog nooit iemand horen roepen dat de reputatie van het Nederlandse voetbal er voorgoed door verziekt is. Over de WK-finale van 2010 wel, zelfs door lieden die ik serieus nam (sindsdien niet meer, uiteraard).

Hypocrisie

Ziedaar het fenomeen van de historische hypocrisie. Je kent het wel: met een weemoedige glimlach memoreren hoe het publiek van de Stones in 1964 het Kurhaus kort en klein sloeg, maar het een schandaal vinden wanneer het publiek van de Wu-Tang Clan vandaag iets vergelijkbaars doet in Paradiso.

Het Oranje van 2010 verdient het net zo min als Coen Moulijn om te worden afgerekend op die ene keer dat de stoppen doorsloegen. En: Spanjolen schoppen ook.

Met de reputatie van het Nederlandse voetbal komt het wel goed in 2011. Met meneer Moulijn hopelijk ook.