Leven zonder Luinge

Vorige week, tijdens het voetbalgala, werd Roelof Luinge uitgeroepen tot beste scheidsrechter van vorig seizoen. En ineens was er het pijnlijke besef: het post-Luinge tijdperk is aangebroken.

© ProShots

Door Menno Pot

Tot een jaar of vijf geleden had ik een bloedhekel aan Roelof Luinge, en ik was de enige niet: Roelof had de bijzondere gave om álle Nederlandse profclubs en hun supporters het gevoel te geven dat hij tegen hen was.

Roelof had namelijk een broertje dood aan het middelmatige ‘interpreteren’ en ‘aanvoelen’ dat onder Nederlandse scheidsrechters in zwang is: pappen en nathouden, plussen en minnen, beetje toelaten, beetje compenseren.

Rechtlijnige eigenheimer

Roelof Luinge had er schijt aan. Hij was een ongrijpbare, rechtlijnige eigenheimer en daar houdt de gemiddelde voetbalsupporter niet van. Ik illustreer dat met een fictief voorbeeld.

Stel: je favoriete club speelt thuis, is de hele wedstrijd de sterkere ploeg geweest en staat kort voor tijd dik verdiend met 1-0 voor. De bezoekers mogen van geluk spreken dat het slechts 1-0 staat: een tweede goal van de thuisclub werd tot grote woede van het publiek afgekeurd wegens buitenspel. Discutabele beslissing.

In de laatste minuut krijgen de bezoekers plotseling hun eerste kans van de wedstrijd: de spits heeft vrije doortocht, lijkt de keeper te omzeilen, maar wordt aangetikt... en gaat neer.

Bij negen van de tien scheidsrechters hoef je je, als supporter van de thuisclub, in zo’n geval geen zorgen te maken: die penalty geeft hij toch niet. Is ‘ie te laf voor. Immers: als hij hem geeft, moet hij ook de keeper rood geven en dat gaat hem te ver, want een gelijkmaker zou al zo onverdiend zijn. Bovendien: had hij eerder die goal wel mogen afkeuren?

Punt uit

Scheidsrechterspsychologie: na 25 jaar tribuneleven is het (bij de slechten) allemaal heel simpel. Roelof gaf zulke penalty’s dus gewoon wél. Omdat hij de overtreding zag en vond dat het een strafschop was, punt uit. Dat stond bij Roelof los van alle andere overwegingen, al lazerde de hele wereld over hem heen. Zo maakte hij élke supporter regelmatig boos.

De voorbije vijf jaar ging ik het alsnog waarderen, zelfs wanneer het in het nadeel van mijn eigen club was. Dat is volgens mij een leeftijdskwestie: ik was inmiddels dertigplus. Als tiener en twintiger was voetbal zo belangrijk voor me dat ik rázend kon worden als Luinge weer eens onvermurwbaar was.

Cultfiguur

Luinge-fan word je pas wanneer je kunt relativeren. Wanneer de uitslagen van je club je steeds onbelangrijker voorkomen, je alleen nog kunt lachen om al dat serieuze voetbalgelul en je gewoon naar het stadion gaat voor een potje plezier met je voetbalvrienden. Pas dán bezwijk je voor de cultfiguur Roelof Luinge, onafhankelijk denkende, markante stijfkop in een korps van door Jaap Uilenberg afgerichte schijtlaarzen.

Roelof en ik kwamen tot elkaar op 6 augustus 2005. Eerste ronde KNVB-beker. Jong Ajax moest op bezoek bij Hoofdklasser SC Joure. Wij erheen. Langs het amateurveld konden we eindelijk eens precies horen hoe Luinge tijdens een wedstrijd tekeer ging, met zijn knetterende Drentse accent. We hebben de hele wedstrijd in een vouw gelegen.

“Hierrrrrrrrr jij! Moet ik jou eens even laten zien wat een mooie gele kaart ik bij me heb? Nou? Nou? Wil je ‘m zien?”

'Ouwe alcoholist'

Helemaal leuk werd het toen de doodsaaie wedstrijd er bijna op zat en toeschouwers dingen naar Luinge begonnen te roepen. En Roelof? Die antwoordde gewoon.

“Affluiten Roelof, we willen de kantine in!”

“Houd jij je maar stil, anders laat ik nog een uurtje doorspelen!”

“Kom op, ouwe alcoholist!”

“Ik lust onderhand wel een biertje, ja! Betaal jij?”

Ondertussen ging het spel gewoon door, en vanaf dat moment wist ik: Roelof is oké. De eredivisie is zonder hem weer wat saaier geworden, maar het goede nieuws is dat hij actief blijft in de Topklasse. Op 18 september schijnt hij Spakenburg – Genemuiden te fluiten.

Koop na zo’n wedstrijd in de kantine een kopstootje en een portie bitterballen voor Roelof Luinge, en je beleeft meer mooie voetbalmomenten dan in een heel seizoen Champions League. Zeker weten.