Pluisje

Diego Maradona's loopbaan als bondscoach begón niet in serene waardigheid, en we wisten allemaal dat hij ook beslist niet in serene waardigheid zou eindigen.

© ANP

Zulke dingen weet je. Het is net zoiets als De Toppers naar het Songfestival sturen: een garantie voor een rel in de voorbereiding, volop proletengedrag tijdens het verblijf in de finalestad en een portie verontwaardigd gemekker na de afgang, over televoten en Balkanlanden en dat het allemaal schandalig was.

Kostelijk. Dat wil zeggen: als dat hele Songfestival je geen lor kan schelen en je gewoon een potje wilt lachen, zoals om die scène in Trainspotting waarin Spud ontwaakt in de woning van een meisje, om vervolgens te ontdekken komt dat het haar ouderlijk huis is én dat hij in zijn slaap het hele bed heeft ondergescheten.

Als je het Songfestival wél serieus neemt, en je graag zou zien dat Nederland kwaliteit afvaardigt, dan is het natuurlijk intens droevig, en zit je je de ballen uit je broek te schamen.

Treinramp

Zo was het met Maradona ook. Niemand dacht dat het anders zou zijn. De kwalificatiereeks was een dusdanige treinramp dat de Argentijnse bond er kennelijk door verdoofd was geraakt. Of verlamd, of gehypnotiseerd, zoiets moet het geweest zijn, want men besloot dat 's lands favoriete dorpsgek alsnog met de nationale ploeg naar het WK mocht.

'Pluisje' zag het wel zitten: hij knikkerde Zanetti en Cambiasso (twee gewaardeerde krachten van Champions League-winnaar Inter) uit de selectie en kondigde alvast aan dat hij zich naakt zou laten huldigen, mocht Argentinië wereldkampioen worden.

Een gekke, blote, harige tuinkabouter op een praalwagen in de straten van Buenos Aires; wij botte Hollanders snappen niet hoe sensueel dat is. Argentijnen zijn excentrieker. Kunnen een paradox waarderen. Daarom houden ze in Argentinië ook winter in de zomer, en andersom. Het is een heel raar volk.

Lont

Het kwam niet tot een huldiging. De groep kwam Argentinië met horten en stoten door, tegen Mexico (achtste finale) begon het warempel ergens op te lijken, maar de eerste tegenstander die de klasse had om te demonstreren dat onder 'Pluisje' werkelijk geen Argentijn op de goede plek stond (Duitsland), deed dat ook met verve: 4-0 en toedeledokie.

Vanaf dat moment was het alleen nog de vraag wannéér de Argentijnse bond de grote apotheose zou laten beginnen. Lont aansteken, weghollen en achter een muurtje met je vingers in je oren gaan staan afwachten. Afgelopen maandag was het zover.

Rouw

Ze hoefden hem niet eens te ontslaan. Maradona had namelijk gezegd dat hij wel wilde blijven, maar geen enkele mutatie in zijn uit vriendjes samengestelde staf zou dulden. Zeggen dat hij mocht blijven maar wel zijn staf moest vervangen, was dus voldoende. Anders hadden ze hem alsnog gewoon ontslagen, uiteraard.

En daar ging Diego: de bondsvoorzitter had tegen hem gelogen, technisch manager Carlos Bilardo had hem verraden, et cetera, et cetera. "Terwijl we nog in de rouw zaten vanwege de uitschakeling, was Bilardo, op de achtergrond, bezig me eruit te gooien."

Blinde paniek

In zeker opzicht was Maradona de Marco van Basten van Argentinië: als speler een gigant, die het land op onvergetelijke wijze een grote voetbaltrofee bezorgde, maar als trainer een grap. Wat 'Pluisje' met Cambiasso en Zanetti deed, deed 'Bassie' met Van Bommel en Van Nistelrooy. En de rol die Duitsland tegen het Argentinië van Diego vervulde, speelde Rusland tegen het Oranje van Marco, nadat het er warempel heel even op had geleken dat hij het misschien tóch in de vingers had.

Qua zelfreflectie, temperament en, let's face it, intelligentie is Marco van Basten natuurlijk een tikje anders dan onze Pluis. Juist daarom hoop ik dat Diego Maradona snel weer bij een club aan de slag gaat. Kun je lachen.

Alleen een verwarde club in nood, die het van gekkigheid niet meer weet en in blinde paniek paarden voor ruiters aanziet, zal nog geloven dat ze met Diego Maradona als trainer op de hand van God kunnen rekenen. Maar zo'n club was er na Euro 2008 ook voor Marco van Basten, dus dat moet goed komen.