Weg met de Fruitschaal

Die wedstrijd om de Johan Cruijff Schaal, tussen de landskampioen en de bekerwinnaar, kunnen we die niet afschaffen? Gewoon, omdat eigenlijk niemand hem leuk vindt?

© ANP

Er was een combinatie van factoren voor nodig (dure kaarten, zomervakantie, een belachelijke treincombi, een economische crisis én een WK dat voor Nederland tot het einde interessant bleef), maar nu kan zelfs een blind paard niet meer om de conclusie heen dat het jaarlijkse potje om de Johan Fruitschaal geen zinnig mens interesseert.

Zaterdag is het zo ver, maar het laat de supporters van de twee finalisten zo koud als zwemles op de zuidpool. Tot dusver hebben 400 supporters van landskampioen FC Twente een kaartje voor de treincombi naar Amsterdam gekocht.

Bekerwinnaar Ajax heeft 40.000 seizoenkaarthouders en speelt in eigen stadion, maar gaat de 13.000 beschikbare kaarten lang niet kwijtraken.

Dwang

De KNVB zal wel weer een stuk of 20.000 genodigden en KNVB-leden onder dwang op de tribune zetten, precies tegenover de tv-camera’s, dus helemaal leeg zal het niet zijn, maar echte supporters van de twee finalisten zul je met een lampje moeten zoeken, terwijl er een heuse prijs op het spel staat en deze twee clubs toch niet vaak iets winnen.

Voor de volledigheid: onverschilligheid over het Cruijff-dienblad is niet de enige reden voor de geringe belangstelling. Aan Twentse zijde is sprake van een boycot: men laat zich voor zo’n veredeld oefenpotje (terecht) niet in een trein proppen.

Er zullen wel wat Twentse supporters ‘buiten de combi om’ naar Amsterdam komen (kaarten ritselen is niet moeilijk), maar een invasie uit het oosten? Nou nee.

Kwaad

De Ajax-supporters hebben zich (óók terecht) kwaad gemaakt over de toegangsprijzen: de vorige keer dat Ajax om de Johan Cruijff Schaal mocht voetballen (2007) kostten de kaarten achter het doel 17,50 euro, nu zijn dezelfde plaatsen 42% duurder.

“Er is gekeken naar de prijzen ten opzichte van competitie en bekerfinale,” volgens de KNVB. “De kaarten voor de wedstrijd om de Johan Cruijff Schaal waren veel goedkoper, terwijl het toch een prijswedstrijd is. Die verhouding hebben wij daarom bijgesteld.”

Ah, kijk, dat is reuze sympathiek: er kán meer geld gevraagd worden, dus doen we het ook. Ze liegen er niet eens meer over. Zo zijn Nederlandse voetbalsupporters het in toenemende mate gewend bij hun eigen clubs, dus we hadden het kunnen weten.

Hossen

Te veel wedstrijden, steeds minder vakantie, steeds duurdere kaarten; die malle Supercup zit eigenlijk alleen maar in de weg, en dat is niet alleen in Nederland zo.

Kijk voor de gein maar eens naar Inter – AS Roma, op 21 augustus, om de Italiaanse Supercup: meer volk op het veld dan op de tribunes, vermoedelijk, en het volk op het veld had er liever ook niet gelopen, want de zomerstop was al zo kort en er is niets genanter dan verplicht hossen met een wanstaltig stuk blik in je poten waarvan je weet dat het niets voorstelt.

Voorspelling: de financiële crisis in het voetbal zal de komende jaren niet alleen clubs zonder bestaansrecht pletten, maar ook prijzen zonder bestaansrecht, te beginnen met een aantal protserige oefentoernooien en nationale Supercups.

Jarenlang ging het zo goed met de bedrijfstak voetbal dat bonden en clubs hun publiek for granted gingen nemen: ach, die mensen komen toch wel en echt belangrijk zijn ze niet eens, want om recettes draait het in het voetbal al lang niet meer.

Flauwekultrofeeën

Nu stoten ze hun neus: te veel suffe oefenwedstrijden (en tóch 30 euro entree vragen), te veel flauwekultrofeeën die belangrijk worden gemaakt terwijl ze het niet zijn. Het volk vindt het gewoon te veel: kijk komende week maar naar de tribunes in het voorportaal van het voorportaal van die vreselijke, eeuwig uitdijende Champions League.

En de bonden en clubs beginnen het te voelen: zonder publiek zijn we nergens.

Zelfs de voetbalwereld kent op dat vlak zelfreinigend vermogen, en dat is mooi om te merken. Ik zou er niet rouwig om zijn als de Johan Cruijff Schaal, met zijn sympathieke prijsbeleid, erdoor kapseist. De naamgever van het kreng zei het zelf al: elk nadeel hep z’n voordeel.