Denkend aan Edwin...

Stel (ik herhaal: stél) dat Nederland over een kleine week wereldkampioen wordt, hoe zal Edwin van der Sar zich dan voelen? Die vraag zit me sinds een paar dagen in mijn kop.

Hij zal het nooit toegeven, maar eerlijk gezegd denk ik dat hij er doodziek van zou zijn als dít Oranje de wereldcup pakt. En ik zou het nog begrijpen ook.

Op zichzelf hoeven we geen medelijden met hem te hebben. Slechts weinig Nederlandse voetballers wonnen zo veel prijzen als Edwin van der Sar: vier keer kampioen van Nederland met Ajax, drie keer op rij kampioen van Engeland met Manchester United, met beide clubs de Champions League én de Wereldcup gewonnen, en nog veel meer.

En hij is recordinternational. Niemand speelde zo vaak in het Nederlands elftal als Edwin van der Sar, ‘Mister Oranje’.

Hoofdprijs

En toch: een hoofdprijs pakte hij nooit, terwijl hij tot een generatie hoorde die daartoe in staat werd geacht. Dat moet een frustratie zijn. Als de zaak niet kapseisde door intern gesodemieter (1996), dan was er wel weer zo’n verdomde penaltyserie waarin hij het verschil niet kon maken (1998, 2000) en als Nederland zich niet liet wegcounteren of opnaaien door geniepige Portugezen (2004, 2006) dan was het wel ordinaire onderschatting die Oranje de das omdeed (2008).

Na de 1-3 afgang tegen Rusland, was ik ervan overtuigd dat Van der Sar blij was dat het erop zat. Hij had zijn afscheid al eerder aangekondigd en het zag er niet naar uit dat hij er spijt van zou krijgen: hij moet de kans op een wereldtitel in 2010 nihil hebben geacht.

Hij zal het altijd ontkennen, maar ik ben ervan overtuigd dat Van der Sar zich alsnog zou hebben laten ompraten indien hij er werkelijk van overtuigd was geweest dat hij met dit Oranje alsnog wereldkampioen kon worden. Maar hij dacht domweg van niet. Net als de rest van Nederland.

Bittere pil

Zul je altijd zien dat het uitgerekend nú gebeurt. Dat Oranje nu eindelijk de taaiheid, de vereiste dosis mazzel, de focus, de ervaring en de geslepenheid heeft die tijdens Van der Sars lange carrière altijd nét onvoldoende aanwezig waren.

Het zou een onverteerbaar bittere pil zijn voor de beste Nederlandse keeper ooit, juist omdat hij dat nog stééds is: Van der Sar is niet gestopt, hij keept nog, bij één van de grootste clubs ter wereld. Hij wilde zelf niet mee.

Als ik Edwin van der Sar was, zou ik stiekem balen als een stekker als Oranje wereldkampioen werd. Ik zou na het laatste fluitsignaal vloekend de voordeur achter me dichtknallen en op een duintop op Rottumerplaat gaan zitten tot heel Nederland weer gewoon op kantoor zat.

Scenario

Eigenlijk kan ik maar één scenario bedenken dat voor de betrokkene net zo frustrerend zou zijn geweest, namelijk dat Oranje in 1978 wereldkampioen zou zijn geworden zonder Johan Cruijff, die tot pal voor het WK een onomstreden Barcelona-ster was, maar zélf besloot het WK te laten schieten.

Was Johan stiekem blij dat de paal Rob Rensenbrink van scoren afhield, vlak voor tijd tegen Argentinië? Was hij opgelucht dat René van de Kerkhof, Dick Nanninga en Ernie Brandts niet alsnog, zónder hem, de halfgod van 1974, de wereldcup naar Nederland haalden?

Sporttaboe

Het is een sporttaboe: hopen dat je team het zonder jou niet ineens beter doet, maar ik denk dat Johan Cruijff het wel degelijk zo voelde in 1978, en dat Edwin van der Sar, de vriendelijke, professionele en immer collegiale modelprof, nu met dergelijke gevoelens worstelt.

Hij zal tot zijn eigen schaamte stiekem opgelucht zijn wanneer het met Oranje alsnog ‘gewoon’ fout gaat, omdat ze tegen Uruguay al te veel aan de finale liepen te denken, of omdat de laatste horde te hoog bleek.

Om vervolgens ‘de jongens’ een meelevende sms te sturen en met een stalen gezicht en een ernstige frons tegen de verslaggevers te zeggen hoe ontzettend spijtig je het allemaal voor je collega’s vindt.

Ik snap je, Ed. Echt waar.