Attractief Oranje

Tot dusver is er weinig aan, dat WK. Daarover kunnen we het eens zijn. Maar elk nadeel hep z’n voordeel, zelfs een gebrek aan attractief voetbal.

© ANP

Echt genoten heb ik tot dusver eigenlijk alleen van het gekrakeel in het Franse kamp. Frankrijk heeft Nederland glorieus onttroond als wereldkampioen ‘Jezelf Voor Lul Zetten Tijdens Grote Toernooien’.

Het Franse gekrakeel is vooral leuk omdat het ons zo bekend voorkomt. In 1990 hadden we zélf een selectie die een andere bondscoach had gewild (Cruijff in plaats van Beenhakker) en er vervolgens een zooitje van maakte op het WK: gelijkspelen tegen Egypte en uiteindelijk zonder een overwinning naar huis.

'Toedeledokie, Edje'

Een speler die de bondscoach voor ‘hoerenzoon’ uitscheldt; ook zoiets hebben we al eens gehad. Edgar Davids zei tijdens Euro 1996 dat Guus Hiddink zijn hoofd niet in de reet van bepaalde spelers moest steken. Waarop Guus peinzend door zijn borstelsnor wreef en zei: “Toedeledokie, Edje.”

De voorstelling die de Fransen nu weggeven, gaat daar royaal overheen: het is 1990 plus 1996 plus een mooie toef slagroom, in de vorm van een selectie die weigert te trainen uit solidariteit met de hoerenzoonroeper. Zo verrot is het zelfs bij Oranje nog nooit geweest.

Maar verder? De enige reden waarom ik het WK tot dusver níet zonde van mijn zomer vond, is dat het nog geen zomer is. Pas vanaf vanmiddag (13:28 uur) zal het kijken naar hoogtepuntloos bejaardenvoetbal zonde van mijn zomer zijn.

Degelijk

En dan nu even vloeken in de kerk: in tegenstelling tot een stuk of zestien miljoen andere Nederlanders vind ik het heerlijk om te zien dat Oranje nu eens níet attractief en sexy is, maar eerder degelijk, effectief en lastig te verslaan.

Lekker op zijn Duits door de eerste ronde: geen indruk maken, geen favorietenstatus, maar zo stiekem mogelijk je wedstrijden winnen.

Ik heb er de voorbije jaren sowieso een rothekel aan gekregen, dat gemekker over attractief voetbal. Bij mijn favoriete voetbalvereniging (Ajax) werd op zeker moment zelfs in het beleidsplan gezet dat er “aanvallend, attractief en dwingend voetbal” gespeeld moet worden.

Gezwatel

Surrealistisch, als je het mij vraagt, en het is ook een misverstand dat die zelfopgelegde verplichting bij de Ajax- of Oranje-cultuur hoort. De sterkste elftallen die de Nederlandse voetbalcultuur voortbracht (Ajax 1971-1973 en Oranje 1974) speelden weliswaar aanvallend en attractief, maar niet omdat dat een doel op zichzelf was.

Volgens mij was er in Nederland geen mafkees te vinden die meende dat we aan onze stand verplicht waren om mooi en gracieus voetbal te spelen. Met dergelijk gezwatel hoefde je bij Suurbier, Hulshoff, Neeskens en Van Hanegem niet aan te komen.

Het ging om winnen. Punt. Als daarvoor een helft moest worden tijdgerekt, of elf Brazilianen de dampkring uit moesten worden geschopt, dan gebeurde dat. De terreinknecht veegde de botsplinters wel op. Tijdrekken, de scheidsrechter intimideren; ook dát stond op het menu van het totaalvoetbal.

Prettige bijkomstigheid

Dat het voetbal van die generatie er vaak flitsend uitzag, was een prettige bijkomstigheid, maar pas veel later is het in de wonderlijke collectieve voetbalpsyche van ons rare land een doel op zichzelf geworden, en daarmee een molensteen om onze dikke nekken.

Ik ben het door de jaren heen een beetje zat geworden (niet attractief spel, maar het geleuter erover). Ik zie liever resoluut en goed uitgevoerd catenaccio dan een rommelige, lijnloze en van foute passes vergeven poging tot attractief voetbal.

Sexy

Daarom zat ik op een merkwaardige manier te genieten van Oranje tijdens de tweede helft tegen Denemarken: niet sprankelend, maar wel oerdegelijk, foutloos, soeverein, zonder iets weg te geven. Geen mens buiten Nederland die het sexy vindt, maar dat hoeft ook niet.

Als de grote landen ondertussen blijven prutsen, dan... nee, ho, daar had ik tóch weer bijna de klassieke Hollandse fout gemaakt. Er bestaat maar één wedstrijd; de eerstvolgende.