WK-koorts in Spanje

Ik maak op het moment een studiereis door landen die aan het komende WK deelnemen, om middels cultureel-empirisch onderzoek in kaart te brengen hoe de bevolking in die landen toeleeft naar het toernooi.

© ANP

Ach welnee. Ik ben gewoon vakantie aan het vieren in Spanje, in een wit huisje in de Andalusische bergen, met een stapel boeken en koude Cruzcampo binnen handbereik.

Dat Spanje WK-deelnemer is, zal me chorizo wezen. Wanneer ik een etalage passeer die is uitgevoerd in het blauwrood van de Spaanse nationale ploeg, denk ik: hé, een etalage in het blauwrood van de Spaanse nationale ploeg. Veel meer heeft mijn ‘onderzoek’ niet om het lijf.

Geen WK-koorts

Toch is me wel iets opgevallen: van WK-koorts is hier geen enkele sprake. Spanje lijkt totaal niet bezig met het WK. Ik heb welgeteld één dorpsgek in een rood España-shirt zien rondlopen en nog geen flard van een geanimeerd gesprek over de ‘Mundial’ opgevangen. Aan WK-prullaria lijken ze hier sowieso niet erg te doen.

In de schappen van supermarkten zie ik heel soms het gezicht van Villa, Torres of Xavi op een fles cola of een zak chips afgedrukt, maar dat is het wel zo’n beetje. Zelfs de serieuze kranten vinden het WK blijkbaar iets van mañana. De terugkeer van Real Sociedad naar de Primera División kreeg dit weekend meer aandacht.

Collectief nationaal voetbalgevoel

Ik ben me ervan bewust dat de Spaanse nationale ploeg hier een heel andere plek heeft in de maatschappij dan Oranje bij ons. Men voelt zich hier in eerste instantie Bask, Catalaan of Andalusiër, en die regio’s hebben vaak zo hun historische redenen om weinig warme gevoelens te koesteren voor de landsvlag. Van een collectief nationaal voetbalgevoel is hier veel minder sprake dan in Nederland.

Nee, dan wij. In Nederland snauwen we elkaar het hele jaar af in de winkel, tonen we elkaar briesend de middelvinger in het verkeer en vinden we niets erger dan op vakantie landgenoten tegenkomen, maar tijdens een EK of WK vliegen we elkaar joelend om de hals als Holland heeft gescoord. Dan zijn wij allen één.

Ik merk aan kleine dingetjes dat de gemiddelde inwoner van Ronda, Cadiz of Sevilla heus wel ‘voor Spanje’ is: weerzin wekt de Spaanse ploeg hier in Andalusië niet (in delen van Baskenland en Catalonië wel). Ze doen er alleen niet zo druk over.

Favorieten

Dat is best frappant, als je het vergelijkt met Nederland anno 1990. Spanje heeft nu dezelfde uitgangspositie als Nederland toen: ze gaan naar het WK als Europese titelhouder en dus als één van de favorieten.

Wij gingen destijds iets anders met die uitgangspositie om. Dat we in 1990 besloten om tot ná het WK te wachten met de huldiging der wereldkampioenen op het Museumplein en een rondvaartboot in de Amsterdamse grachten, was alleen eigenlijk alleen om meteorologische en praktische redenen: in maart en april kan het nog knap frisjes zijn en in mei heb je ook al Bevrijdingsdag enzo.

Dan maar ná het WK de titel vieren. Ook goed. Maar dat we wereldkampioen gingen worden, was boven elke twijfel verheven. Van je hela-hola, Deutschland, Deutschland, alles ist vorbei, dikke lul drie bier, Gullit, Rijkaard, Van Basten, appeltje, eitje.

Juiste mentaliteit

Ik zit hier nu een week en stiekem zie ik de Spanjaarden wel ver komen. Ze hebben in elk geval de juiste mentaliteit: niemand lijkt hier ook maar een voorzichtig optimisme te ontlenen aan de Europese titel van 2008. Men wacht het rustig af. Het land is in siësta tot aan de eerste WK-wedstrijd, tegen Zwitserland, op 16 juni.

Voor Oranje-nieuws ben ik ondertussen aangewezen op sms’jes uit Nederland. “Aanval van wereldniveau, verdediging erg wankel,” sms’te een vriend na de oefenwedstrijd tegen Ghana. “Voorin zit het goed, achterin duidelijk niet,” sms’te een andere vriend dit weekend na Nederland – Hongarije, meteen gevolgd door het nieuws dat de hamstringblessure van Arjen Robben (het op één na belangrijkste argument bij de stelling dat onze aanval van wereldniveau is) er niet best uitziet.

Ik stel voor dat we het WK benaderen zoals de Spanjaarden. Dan is de teleurstelling straks wat minder.