Bayern – Inter, droomfinale

Eigenlijk moet je het natuurlijk nooit doen: dezelfde speech twee keer gebruiken. Toch begrijp ik wel dat Louis van Gaal er in dit specifieke geval voor koos.

© ANP

De microfoon ter hand nemen en een toespraak houden is sowieso al spannend, zelfs al is het op een bruiloft, in je moerstaal, met alleen een bruidspaar en twee bezopen families in de zaal.

Kun je nagaan hoe eng het is om een speech te moeten afsteken in een vreemde taal, vanaf een bordes met een afgeladen plein voor je, in een vreemd land. En niet zómaar een vreemd land, nee, het land dat één van de beroemdste bordesredenaars uit de wereldgeschiedenis voortbracht. Ga er maar aan staan.

Gouwe ouwe

Daarom dacht Louis: ik speel op zeker, ik grijp voor deze ene keer terug op een gouwe ouwe die ik nog ergens in een map heb zitten. Eentje uit 1995, waar in Nederland nog altijd over gepraat wordt.

Hij moest even de clubnaam en een paar stadsnamen vervangen, maar daarna daarna kon de tekst zo Babelfish in, de handige internetvertaalmachine.

“Wer hat die beste Verteidigung?
FC Bayern! FC Bayern!
Wer hat die beste Angriff?
FC Bayern! FC Bayern!
Und deswegen sind wir Meister!
Und nicht nur von München!
Auch von Gelsenkirchen!
Auch von Bremen!
Auch von Hamburg!
Wir sind die Besten!
Von Deutschland und vielleicht Europa!”

Toegegeven: Louis was er ditmaal misschien een beetje vroeg mee. In 1995, achtte hij de tijd pas rijp voor deze zinnen toen hij de landstitel, de Champions League én de Wereldbeker veroverd had. Nu vond hij alleen de eerste van die drie wel voldoende.

Spassvogel

Hoe zouden de Duitsers zijn voorstelling hebben ervaren? Bild noemde hem een Spassvogel, maar ik zou me kunnen voorstellen dat de retoriek van König Louis associaties van een zekere historische beladenheid opriep, zeker met het Rathaus van München als decor.

Het maakte Van Gaals wonderlijke eerbetoon aan Duitslands moeders nog intrigerender: “Ich habe gesehen: sehr viele Frauen sind hier. Also auch viele Mutti! Ein dicke Kuss für alle Mutti von der Trainer der Meister!”

Ik ben fan van die man. Van José Mourinho trouwens ook. God, wat kijk ik uit naar de Champions League-finale. De gemiddelde Nederlander had Barcelona – Arsenal waarschijnlijk aantrekkelijker gevonden. Nou, ik niet. Doe mij maar Bayern – Inter, het duel tussen de twee meest karaktervolle veldmaarschalken van het voetbal.

Het leukste aan voetbal is doorgaans niet het voetbal zelf. Louis van Gaal en José Mourinho zijn twee krachtige argumenten voor die stelling. Ik kijk nu al uit uit naar de persconferenties na afloop.

Napoleontische neigingen

Ruim tien jaar geleden was Mourinho nog Van Gaals assistent bij Barcelona en een zelfverklaard Van Gaal-adept. Ik verwacht om die reden dat de eerste handdruk ferm maar ridderlijk zal zijn. Wel alvast knijpen om het hardst en zo ongenaakbaar mogelijk kijken, maar toch: ik verwacht een bars soort hartelijkheid.

Ondertussen weten we dat één korzelige opmerking genoeg kan zijn om de lont in het kruitvat der Napoleontische neigingen te doen ontvlammen. Dan zal het dunne laagje stuurse zelfbeheersing afbladderen van de ego’s van de twee veldheren, overtuigd als ze zijn van hun eigen strategische gelijk.

Met een beetje mazzel kunnen we de eerste geblafte beledigingen al noteren voor er überhaupt een bal gerold heeft. Na de wedstrijd wordt het sowieso geweldig, met die twee licht ontvlambare mastondonten achter hun microfoons, de een superieur en hautain vanwege zijn triomf, de ander strontchagrijnig en licht ontvlambaar vanwege zijn nederlaag.

Voetbalbruinhemden

Ik verheug me nu al op de aanblik van die tafel: doodsbange perschef er tussenin, wellicht een nederige Woefdram-tolk erbij, die met omfloerste vertalingen wanhopig probeert de scherpste randjes er af te vijlen. Ik hoor Van Gaal al: “Pardon, mijnheer de tolk. Waarom zegt u nu ‘behoudend, pragmatisch voetbal’? Ik zei ‘lelijk, destructief voetbal’!”

En dan hebben we het nog niet eens over de voetbalbruinhemden Mark van Bommel en Marco Materazzi gehad. Als die elkaar net even te gemeen aanpakken bij de eerste de beste hoekschop, kon het op het veld ook nog wel eens gezellig worden.

Bayern – Inter. Droomaffiche.