De keerzijde van het succes

Ik was er al een paar keer geweest. Voor mij hoefde het dus niet. Nee, ik deed het voor mijn vriendin. Niet dat zij graag naar binnen wilde. Maar het leek me goed voor haar ontwikkeling als ze ook eens in een voetbalstadion kwam.

© ANP

En dus stond ik twee weken geleden tijdens mijn vakantie in Spanje drie kwartier in de rij voor Camp Nou. Een paar maanden geleden schreef ik een opinie over de kritiekloze polonaise die achter FC Barcelona aanhobbelt.

Nu maakte ik zelf deel uit van een rij Messi-aanbidders die voor 22 euro per persoon de zogeheten ‘Camp Nou Experience’ wilde ondergaan.

De ‘Experience’ was in werkelijkheid niet meer dan een wandelingetje langs wat oude shirtjes, de prijzenkast en een fotomomentje in het lege stadion. Binnen een half uur stond ik weer buiten. Klaar om een kijkje te nemen in de fanshop.

Wanstaltig

Een Barça-slabbetje voor 25 euro, een paraplu met het logo van de club voor 23 euro, ik vond het allemaal wat duur. Het was niet aan mij besteed. Al geloof ik dat ik de enige was die er zo over dacht.

De rest van de bezoekers gooide in hun blinde Barça-verering de mandjes vol met sokken, boterhamtrommels en borrelglaasjes van de club. En ongeveer de helft liep de winkel uit in het nieuwe shirt. Het meest wanstaltige shirt dat Barcelona ooit gehad heeft.

Volproppen

Dat nieuwe shirt is de keerzijde van het succes van Barcelona. In hun honger naar prijzen smeten de 'Blaugranas' de afgelopen jaren met geld. De club deed dure aankopen als Zlatan Ibrahimovic (45 miljoen euro plus Samuel Eto’o), David Villa (40 miljoen), Dmytro Chygrynskiy en (25 miljoen) en Javier Mascherano (23 miljoen).

En het propte de zakken van de zelfopgeleide spelers zo vol met geld dat die het niet in hun hoofd konden halen uit te kijken naar een andere club.

Los Angeles Lakers

Het sterrenensemble van Barça verdiende afgelopen seizoen gemiddeld een kleine 5,5 miljoen euro per speler. Daarmee liet het de honkballers New York Yankees en de basketballers van de Los Angeles Lakers achter zich.

En ook Manchester City, Chelsea en Real Madrid. Stuk voor stuk voetbalclubs met een veel poeneriger imago. Als je echt veel wilt verdienen ga je naar Barcelona. Dat is bestbetalende sportclub ter wereld.

Waar komt al dat geld vandaan? Niet allemaal uit de clubkas. Om het succes te kunnen bekostigen heeft Barcelona zich diep in de schulden gestoken. Zo’n 450 miljoen euro staan ze in het rood.

Unicef

Daar moet iets van af, meent voorzitter Sandro Rosell. Al dan niet omdat de UEFA dreigt met het invoeren van het Financial Fair Play-programma. Tegen clubs met torenhoge schulden kunnen op de lange termijn maatregelen volgen. Barça heeft dus geld nodig.

Met een prachtige traditie heeft de club daarom gebroken. Tot 2006 speelden de Catalanen zonder shirtsponsor. Daarna werd alleen het goede doel gediend (Unicef). Maar vanaf dit seizoen is het tenue van Barcelona voor 30 miljoen per jaar beklad met de naam ‘Qatar Foundation’.

En verder? Spelers verkopen om het faillissement van de club te voorkomen? Nee, dat hoeft niet van de Spaanse voetbalbond. En ook (nog) niet van de UEFA.

Poenerig

In Nederland mag Feyenoord vanwege de schuldenlast (20 miljoen) vooralsnog geen aankopen doen van de KNVB. Barcelona heeft daarentegen met een veelvoud van die schuld de eerste megatransfer te pakken.

Voor Alexis Sanchez tikte Barça 26 miljoen af aan Udinese. Mogelijk komt daar nog 11 miljoen bij aan bonussen. De Chileen mag het poenerige Barcelona samen met Messi en kornuiten naar nog meer successen leiden.

Maar moet dat wel doen in het lelijkste Barça-shirt ooit. En dat is een veel te kleine straf voor jarenlang financieel wanbeleid.