Superjoden?

Ajax werd kampioen en dus zong het Museumplein over 'Superjoden uit Israël'. En was Ajax geen kampioen geworden, dan had de rest van het land waarschijnlijk gezongen over Palestijnse terroristen en gas. Zo vieren wij feest in Nederland. Omdat niemand ingrijpt.

© NU.nl/jaap pijlman

Twee maanden geleden versloeg ADO Den Haag Ajax en was Lex Immers als een kind zo blij. Dol van vreugde schreeuwde hij over 'Jodenjacht', 'Jodensterren' en een 'kankerajacied'.

Zijn opgehemelde trainer John van den Brom stond erbij, maar greep niet in. Nee, John sprong liever de veren uit zijn kont. Anders was hij zelf een Jood.

Vorig jaar mei won Ajax de beker en blèrde Jan Vertonghen in een volle Arena over 'kutkakkerlakken'. Daniël Dekker, de man die de huldiging aan elkaar praatte, stond ernaast. Meer dan een beetje schaapachtig lachen deed hij niet.

Homoseksualiteit

Dit jaar was Vertonghen een stuk verstandiger. De aanvoerder had zijn ‘lesje wel geleerd’ en deed het vocaal af met ‘jalalalalalalalala’ en ‘ohohohohohohoh’.

Jammer dat Demy de Zeeuw nog niet zo ver is in zijn ontwikkeling. De man die vorige maand in een vlaag van verstandsverbijstering wijze woorden sprak over voetbal en homoseksualiteit, liep zondag met een Israëlische vlag om zijn lichaam over het podium.

En dat terwijl Ajax juist af wil van het Jodenimago. Domme, domme, domme Demy. Geen ploeggenoot die hem tot de orde riep. Het Museumplein riep ‘Joden!’.

Geuzennaam

Ajax-supporters en hun Jodengebrul. Ik hoor wel eens dat we er niet zo moeilijk over moeten doen. Het is maar een geuzennaam. Het heeft niets te maken met de Joodse gemeenschap.

Maar waarom zwaaien Ajax-fans van het niveau Sharon-is-een-vrouw met Israëlische vlaggen? En waarom zingen ze dat ze ‘Superjoden zijn uit een land hier ver vandaan’? Denken ze daadwerkelijk dat ze van Joodse afkomst zijn? Het zal toch niet?

Huilen

Tijdens de huldiging kreeg een supporter uit het sfeervak 410 op het podium de microfoon in handen. Zonnebril en petje op; stel je voor dat we zien wie hij is. Hij begon met ‘wij zijn Ajax, wij zijn de beste’. Prachtig. Van Gaal had het niet beter kunnen doen. Maar daarna kwam het onbegrijpelijke geblèr over ‘Superjoden uit Israël die voor Ajax zijn’.

Niemand greep in. Coronel en Van den Boog hadden het te druk met knuffelen en huilen. Cruijff kon er vanuit zijn ivoren toren in Barcelona net niet bij. En zelfs Frank de Boer gaf niet thuis.

Vrijdag vertelde hij in Heilig Gras dat hij een C-junior ‘op zijn donder had gegeven’ omdat die ‘ongeconcentreerd aan het revalideren was’. Maar zondag deed Frank niets. Hij stond erbij en keek ernaar.

Brutil Hosé

Jammer. Een gemiste kans. Het had zo mooi kunnen zijn. Frank de Boer die zijn voorhoofd fronst, een vloek mompelt en het petje en de zonnebril van het supportershoofd trekt.

Om vervolgens in zijn oor te tetteren: "Laat zien wie je bent! Wees een trotse Ajacied, net als ik. Kop omhoog en zing over onze prachtige club. Over Amsterdam, Eriksen, Litmanen, Sjakie Swart of Brutil Hosé voor mijn part. Maar houd op met dat gewauwel over Joden. En mond dicht over Israël. Je weet niet eens waar het ligt."