De Boem Boem Bijlmer Boy

Een tennisser uit de Bijlmer. Het klinkt als een Senegalese skischansspringer of een beachvolleyballende Eskimo. Oftewel, als een sporter die niet bestaat.

© ANP

Maar de tennisser uit de Bijlmer bestaat wel. Zijn naam: Thomas Schoorel, net 22 jaar en de laatste weken staat hij de ballen aardig te raken.

Dankzij twee challengeroverwinningen in Italië is hij opgeklommen naar de 117e plek op de wereldranglijst.

Ik hoop niet dat ik nu de hele wijk beledig, maar ik heb de Bijlmer nooit geassocieerd met tennis. Vergeef me. Ik ben er drie keer geweest en ken de Bijlmer verder alleen van documentaires op Nederland 3 over smatjes, pitoe, patta’s en pampa’s.

Jochies

Een potje straatvoetbal in de Bijlmer, daar kan ik inkomen. Een partijtje basketbal, dat lukt ook wel. Maar tennis? Schoorel moet de enige zijn geweest in zijn jeugd.

Ik probeer me er een voorstelling van te maken. Kleine Thomas die elke dag de wijk uit fietst richting T.C. Amstelpark om te tennissen tegen de verwende jochies uit Amsterdam-Zuid. Vervolgens ramt hij met zijn mokerharde service die kereltjes van de baan.

De Boem Boem Bijlmer Boy, het kan best dat dat zijn bijnaam was. Nogmaals, ik weet het niet. Dit is slechts hoe ik het me voorstel.

Trein

Waar ik wel iets van af weet is het huidige tennisleven van Schoorel. Dankzij zijn twitter volg ik hem dagelijks en dat is zeker de moeite waard. Niets mooier dan het leven van een speler die rondzwerft tussen de top 100 en de 150.

Business class vliegen doet hij niet. Nee, Schoorel reist met de trein van challenger naar challenger. En de beker van het vorige toernooi, zoals deze week in Italië, die reist gewoon met hem mee.

Aangekomen op de baan twittert hij een fotootje van het gravel met het lege tribunetje ernaast. ‘Hier mag het zo gaan gebeuren.’En terug in het hotel een foto van de beker op zijn bed. ‘Hier deed ik het allemaal voor.’

Horloge

De beker van een challenger; meestal is het ding niet eens mooi. Het zijn van die veel te grote blikken bekers. Ze verschillen niet veel van de eerste prijs van het plaatselijke damtoernooi voor de jeugd tot twaalf jaar. Het geeft niet. Wordt dat ding ook niet gejat.

Ja, dat gebeurt op de challengertour. Je dure horloge kun je maar beter omhouden als je de baan op gaat, want geld voor beveiliging is er niet. Tijdens de halve finale van Schoorel op het toernooi van Rome was het raak. Ingebroken in de kleedkamer. Weg was zijn kleding.

Het is het lot van een van een tennisser die vecht voor een plekje in de top 100. Tennis als avontuur in plaats van lucratieve bussines. Al vrees ik dat dit spannende tennisleven binnenkort voor Schoorel voorbij is. Hij heeft de weg omhoog immers gevonden.

Monaco

Het duurt niet lang meer voor hij het challengercircuit voorgoed heeft ingeruild voor de ATP-toernooien. Woont hij niet meer in zijn ouderlijk huis in de Amsterdam-Zuidoost, maar in een villa in België, Monaco of weet ik het waar.

Zit hij niet meer in de trein met in de ene hand zijn beker en in de hand zijn racket. Nee, dan wordt hij voortgereden in een auto met geblindeerde ramen. En als het helemaal tegenzit, komt er een of ander managementbureau dat zijn twitter overneemt.

Je ziet het vaker bij topsporters. Geen exclusief kijkje meer in de sportwereld, maar louter politiek correcte tweets bedoeld om de sporter op de juiste manier in de markt te zetten.

Daarom geniet ik vooral nu via twitter van de avonturen van Thomas Schoorel. De Boem Boem Bijlmer Boy op zijn challengertour.