Bierbuiken, sigaretten en Oranje

12 april 2009. Ik studeerde nog en struinde tussendoor de amateurvelden af voor een stukje in de plaatselijke krant. Het Haagse GDA tegen Alphense Boys stond er die zondagmiddag op het programma. Tweede klasse C.

© ProShots

Tweede klasse amateurs. Veel mag je er niet van verwachten. In de hoofdklasse ziet het er allemaal strak uit. Ook in de eerste klasse moet je lichamelijk aardig fit zijn om mee te kunnen komen. Maar in de tweede klasse? Daar kom je onder de iets te strakke shirts de eerste bierbuiken tegen.

Een half uur voor de wedstrijd drukt de laatste speler zijn sigaretje uit. Om er twee minuten na de wedstrijd weer eentje op te steken. Niet ergens stiekem in een hoekje, zoals Theo Janssen, daar waar niemand het ziet. Nee, gewoon voor de deur van de kleedkamer. Samen met de andere spelers. En ongeacht winst of verlies een flesje bier in de hand.

De kroeg

Het is het niveau waarbij je na een hoop gemiste kansen denkt: Die had ik er wel ingeschoten. En het nog waar is ook.

En ook het niveau waarop die ene speler een belabberde wedstrijd speelt. Niet door een vormcrisis, niet door en gebrek aan vertrouwen, maar gewoon omdat hij de avond ervoor iets te lang in de kroeg heeft gezeten.

Kees Jansma

Ook dit keer viel het voetballend verre van mee. Alphense Boys speelde slecht, GDA nog slechter. Hoewel, ergens op het middenveld onttrok de nummer tien van Alphense Boys zich aan de algehele malaise. Ik keek op mijn blaadje met de opstellingen en las de naam Jens Toornstra.

Het kleine, wendbare mannetje dacht en handelde steeds net iets sneller dan zijn tegenstanders. En helaas voor hem ook net iets sneller dan zijn medespelers. Kees Jansma, oud-voorzitter van Alphense Boys stond achter het doel. Hij zag het ook.

Klungelende verdediging

Hij, bij navraag pas twintig jaar oud, was het lichtpuntje van de middag. Verdiende een stukje in de krant, op zijn minst een alinea in het verslag. Maar dat kon niet. In Alphen aan de Rijn werd de krant niet bezorgd. Wel in Den Haag. En dus schreef ik over de klungelende Haagse verdediging. En over de feilloos ingeschoten strafschop van GDA-aanvaller Mitchel de Bas.

Gelukkig, het mannetje scoorde ook. Kon ik hem toch nog noemen in mijn verslag. ‘Acht minuten later, bij de 2-1 van Toornstra, ging de GDA-defensie verre van vrijuit’. Dat zinnetje. Meer was het niet.

In de tram terug kalkte ik zijn naam groot op de voorkant van mijn kladblok. Jens Toornstra onthoud die naam, dacht ik. Ooit zien we hem terug in de hoofdklasse.

Oranje

Nog geen twee jaar later is Toornstra opnieuw de grote uitblinker. Niet tussen de bierbuiken, ook niet in de hoofdklasse, maar in het succeselftal van ADO Den Haag. Wekelijks behoort hij tot de beste middenvelders van de Eredivisie.

Volgens zijn trainer John van den Brom is hij zelfs klaar voor Oranje. ‘Als Kevin Strootman erbij zit, dan had Jens ook wel opgeroepen mogen worden’.

Toornstra in Oranje? Die stap lijkt mij nu nog iets te groot, maar voor de toekomst sluit ik het niet uit. Heel misschien heb ik het mis. Kan hij het niveau nu al aan. Schat ik hem veel te laag in. Het zou niet de eerste keer zijn.