Het enige programma dat ik liever niet live bekijk, maar pas de volgende ochtend, is Match of the Day. Alleen al die oubollige openingstune past volmaakt bij de cappuccino op zondagmorgen.

© ANP

Door Auke Kok

Vraag me niet waarom dat deuntje uit 1970 minder bevalt op zaterdagavond om half twaalf, als het BBC-programma wordt uitgezonden: het ís gewoon zo.

De herhaling om half negen, presentator Gary Lineker in zijn gestreken shirt, ik in mijn badjas op de bank: zo is het leven goed.

Perfect eigenlijk. Lineker en zijn deskundigen hebben natuurlijk de mazzel dat zij de populairste voetbalwedstrijden ter wereld bespreken. En dat de samenvattingen uit de Premier League vermoedelijk de best geregistreerde minuten van gemiddeld de beste teams op aarde bieden. (In elk geval de duurste.)

Dat zit dus niet tegen. Zeker afgelopen zaterdag - pardon, zondag - niet. Met Manchester United en Manchester City, Chelsea, Arsenal, Tottenham Hotspur en Liverpool zaten alle teams waar je als Nederlandse liefhebber graag naar kijkt erin. En dan na een duizelingwekkende ManCity tegen West Bromwich Albion nog een dialoogje van Lineker met deskundige Mark Lawrenson als een koekje bij de koffie.

Wereldspitsen

Eerst gaf Lawrenson hoog op van de world class players die bij City vechten om een plek in de voorhoede. Wat met Mario Balotelli en Carlos Tevez niet helemaal vlotte, kwam alsnog goed dankzij de invallers Sergio Agüero en vooral Edin Dzeko, die twee keer scoorde.

“Een heerlijke positie voor een coach om in te zitten”, zei Lawrenson. “De coach van City kan zomaar twee wereldspitsen inzetten om het te veranderen.” En dan Lineker: “Niet het grootste probleem in de wereld.”

Zo gaat dat bij Match of the Day: op superlatieven volgen typisch Britse understatements. Alles in balans - zoals het ta-táá-tatatatata van de tune (helemaal Tros jaren zeventig) een volmaakte tegenhanger is van de hypercommercie in de Premier League. Het geblader door oude sportboeken in de leader lijkt haast een statement tegen de opgefoktheid in het moderne voetbal.

Hoeveel Arabische of Amerikaanse miljardairs de league ook penetreren, het blijft onze oude volkssport: dat idee.

Geen cynisme

Ook in balans: de oogopslag van Lineker en zijn pundits, de ex-helden die het mogen zeggen. Na een adembenemende samenvatting zijn ze net zo onder de indruk - of ze veinzen dat knap - als u en ik. Niet of nauwelijks ‘dat deed ik vroeger beter’, geen cynisme of verzadiging. De voormalige internationals Lineker, Alan Hansen en Alan Shearer blijven nieuwsgierig, ze bewonderen of sabelen neer, net wat nodig is. Volgens mij kan dat niet beter.

Volgens sommige critici in Engeland wel, trouwens. De presentator en zijn helpers zouden in hun BBC-studio soms te zeer in hun comfort zone blijven, te veel vertrouwen op hun ervaring en handige taalvondsten.

Van mij mag het. De foutjes en stiekeme voorkeuren voor bepaalde spelers vallen mij toch niet zo op als de Britten. Lineker cum suis in hun comfort zone, ik in de mijne, aangenaam wakker wordend met ta-táá-tatatatata, gevolgd door strijd en techniek in het hoogste tempo, door fantastische commentaren en analyses: zo begint de zondag goed.