Henry, de sentimentele B-film

Je hoefde geen fan van Arsenal te zijn om te hopen dat Thierry Henry het weer zou doen. Dat hij net als tegen Leeds United zou invallen en scoren.

© ANP

Dat hij, met andere woorden, het sprookje van 9 januari een vervolg zou geven tijdens de uitwedstrijd tegen Swansea City, afgelopen zondag. Niet dus. Hij viel in de 68ste minuut in en deed opnieuw een aantal leuke dingen. Ja, dacht je, dat is hem, de oude vos.

Mooie techniek, mooie zwarte handschoentjes ook. Bovendien was de overeenkomst dat hij inviel in een weinig samenhangend, haast wanhopig elftal dat maar geen kansen kon scheppen.

Alleen schiep hij ze nu ook niet. Laat staan dat hij ze verzilverde. Geen wondergoal van de 34-jarige, tijdelijk uit New York overgekomen huurling deze keer. Trapte hij Arsenal vorige week maandag nog zo heerlijk subtiel naar de volgende ronde van de FA Cup, deze keer ging hij sluipend en loerend mee ten onder in Wales.

En je hoefde dus geen aanbidder van 'The Gunners' te zijn om de 3-2 nederlaag te betreuren.

Het was zo mooi geweest: eerst in het kader van de beker, zes dagen later tijdens de terugkeer in de Premier League opnieuw: Henry die wederom de coach die hem op zeventienjarige leeftijd had laten debuteren (AS Monaco) beloont met een beslissende treffer. In Swansea landde iedereen weer op de grond.

Koppeltje

In een trouweloze wereld vormen Henry en Arsenal-coach Arsène Wenger een trouw koppeltje. Henry houdt van Arsenal en van Wenger, en Arsenal en Wenger houden van hem. Vandaar dat Henry zijn door blessures geplaagde liefdesclub is komen helpen.

En vandaar dat er vorige week maandag een siddering door het Arsenal-stadion ging: na ruim vier jaar kwam de verloren zoon terug. Een paar pondjes zwaarder, maar zijn streken had hij nog. Zijn vertrek naar Barcelona was hem allang vergeven.

Dat standbeeld voor het Emirates Stadium in Londen voorzag het verhaal van extra sterrenpoeder: nu was het alsof de tot magiër uitgeroepen aanvaller van zijn sokkel was gestapt en het nog een keer liet zien omdat alles anders misliep. Als in een sentimentele B-film. Dat baardje: ook helemaal in orde.

Liefde

Drie jaar geleden zei Henry het al: ooit kom ik terug. Geen twijfel mogelijk, een mens dient de plek te bezoeken waar hij vandaan komt. Zo hoort dat. Hoe weet ik niet, zei hij ongeveer, maar dat het op één of andere manier zal gebeuren, staat vast. De liefde is te sterk om Noord-Londen voor eeuwig achter me te laten.

Mooie woorden van een mooie voetballer. Toen, in 2009, speelde hij (matig) in Barcelona, na acht jaren magic in Engeland. Dikke kans dat hij na het beëindigen van zijn actieve loopbaan straks bij Arsenal gaat coachen. Henry vindt namelijk dat hij daarvandaan komt.

Niet zijn geboorteplaats Les Ulis, bij Parijs, of Monaco, of Turijn, nee: in Londen staat zijn wieg, hij werd er tot wat hij nu is - een kind van de Engelse voetbalcultuur.

In Engeland weten ze wat groot maken is. Vraag dat maar aan Dennis Bergkamp. Die was daar God. Zoiets vergeet je niet.